Το Βέλγιο πήρε το όνομά του από τους πρώτους κατοίκους του, τους Βέλγους (Belgae), μια ομάδα κυρίως Κελτικών φυλών, που έδωσαν το όνομά τους και στην ρωμαϊκή επαρχία Gallia Belgica (Βελγική Γαλατία). Ιστορικά, το Βέλγιο είναι μέρος των λεγόμενων «Κάτω Χωρών», στις οποίες περιλαμβάνονται επίσης η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο. Από το τέλος τουΜεσαίωνα μέχρι τον δέκατο έβδομο αιώνα ήταν ακμάζον κέντρο εμπορίου και πολιτισμού. Από τον δέκατο έκτο αιώνα μέχρι την ανεξαρτησία του το 1830, το Βέλγιο, αποκαλούμενο την εποχή εκείνη Νότιες Κάτω Χώρες, υπήρξε το πεδίο πολλών μαχών μεταξύ ευρωπαϊκών δυνάμεων. Τα πρόσφατα χρόνια, το Βέλγιο υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φιλοξενώντας τα αρχηγεία της, καθώς και τα αρχηγεία άλλων μεγάλων διεθνών οργανισμών, όπως του ΝΑΤΟ. Η χώρα κατείχε την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το β' εξάμηνο του 2010.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βέλγιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βέλγιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013
ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Το Βέλγιο πήρε το όνομά του από τους πρώτους κατοίκους του, τους Βέλγους (Belgae), μια ομάδα κυρίως Κελτικών φυλών, που έδωσαν το όνομά τους και στην ρωμαϊκή επαρχία Gallia Belgica (Βελγική Γαλατία). Ιστορικά, το Βέλγιο είναι μέρος των λεγόμενων «Κάτω Χωρών», στις οποίες περιλαμβάνονται επίσης η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο. Από το τέλος τουΜεσαίωνα μέχρι τον δέκατο έβδομο αιώνα ήταν ακμάζον κέντρο εμπορίου και πολιτισμού. Από τον δέκατο έκτο αιώνα μέχρι την ανεξαρτησία του το 1830, το Βέλγιο, αποκαλούμενο την εποχή εκείνη Νότιες Κάτω Χώρες, υπήρξε το πεδίο πολλών μαχών μεταξύ ευρωπαϊκών δυνάμεων. Τα πρόσφατα χρόνια, το Βέλγιο υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φιλοξενώντας τα αρχηγεία της, καθώς και τα αρχηγεία άλλων μεγάλων διεθνών οργανισμών, όπως του ΝΑΤΟ. Η χώρα κατείχε την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το β' εξάμηνο του 2010.
ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
Το Βέλγιο, με έκταση 30.528 χλμ², έχει τρεις βασικές γεωγραφικές περιοχές: την παράκτια πεδιάδα στα βορειοδυτικά, το κεντρικό οροπέδιο, και τις Αρδέννες στα ορεινά στα νοτιοανατολικά. Η παράκτια πεδιάδα αποτελείται κυρίως από σωρούς άμμου και εκχερσωμένα τμήματα γης. Τα τμήματα αυτά (γνωστά ως πόλντερ) είναι περιοχές γης, κοντά ή κάτω από το επίπεδο της θάλασσας που έχουν εκχερσωθεί, και προστατεύονται από τη θάλασσα από προχώματα ή, πιο εσωτερικά, από πεδία που έχουν αποξηρανθεί με κανάλια. Η δεύτερη γεωγραφική περιοχή, το κεντρικό οροπέδιο, βρίσκεται πιο μέσα στην ενδοχώρα. Πρόκειται για μια επίπεδη, ελαφρά ανυψωμένη περιοχή που έχει πολλές γόνιμες κοιλάδες και αρδεύεται από πολλά κανάλια. Εδώ μπορεί να βρει κανείς επίσης και πιο εκτραχυμένη γη, όπως σπηλιές.
Η τρίτη γεωγραφική περιοχή, αποκαλούμενη Αρντέν, είναι περισσότερο τραχεία από τις δύο προηγούμενες. Είναι ένα πυκνά δασωμένο οροπέδιο, πολύ βραχώδες και όχι πολύ καλό για αγροτική εκμετάλλευση, το οποίο εκτείνεται στην βόρεια Γαλλία. Εδώ μπορεί να βρεθεί μεγάλο μέρος της άγριας ζωής του Βελγίου. Το υψηλότερο σημείο του Βελγίου, το Σινιάλ ντε Μποτράνζ βρίσκεται στην περιοχή αυτή και είναι μόλις 694 μέτρα. Η χώρα βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα.
Πρωτεύουσα του Βελγίου είναι οι Βρυξέλλες, μία από τις δύο έδρες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και έδρα της Ευρωπαϊκής Επιστροπής. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Γάνδη, η Λιέγη, η Μπριζ, το Ναμύρ και η Αμβέρσα.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Η οικονομία της χώρας βασίζεται στον τριτογενή παραγωγικό τομέα (υπηρεσίες). Σύμφωνα με στοιχεία του 2007, 2% του ενεργού πληθυσμού απασχολείται στην γεωργία, 25% στην βιομηχανία και 73% στον τομέα των υπηρεσιών. Η ανεργία βρίσκεται στο επίπεδο του 7%, ενώ το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας φθάνει το 15,2%. Ετήσιο μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα περίπου 35.000 $ ΗΠΑ. Οι βιομηχανίες της χώρας συγκεντρώνονται κυρίως στην Φλαμανδική της περιοχή (Βόρεια), η οποία είναι και πλέον πυκνοκατοικημένη. Λόγω της έλλειψης εγχώριων πρώτων υλών η χώρα είναι υποχρεωμένη να τις εισάγει. Οι βιομηχανικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν εργοστάσια συναρμολόγησης οχημάτων, μεταλλουργικά εργοστάσια, μονάδες παραγωγής ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού και επιστημονικών οργάνων, εργοστάσια μεταποίησης τροφίμων και ποτών καθώς και μονάδες παραγωγής χημικών προϊόντων. Το 70% των εμπορικών συναλλαγών της χώρας γίνεται μεταξύ των υπόλοιπων χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω της ανάγκης εισαγωγής πρώτων υλών, η οικονομία της χώρας είναι πρώτη στις αγοραστικές τάσεις και διακυμάνσεις, γι' αυτό και ο ρυθμός ανάπτυξης έπεσε κατά πολύ κατά την περίοδο 2001-2003 με τάσεις ανάκαμψης στη συνέχεια
ΚΛΙΜΑ
Το κλίμα είναι υγρό, βροχερό, με μέτριες θερμοκρασίες κατά μήκος των παραλίων, ενώ στην ενδοχώρα είναι ηπειρωτικό και οι θερμοκρασίες χαμηλότερες. Οι μεγαλύτερες βροχοπτώσεις σημειώνονται στα υψίπεδα. Ειδικότερα οι παράγοντες που διαμορφώνουν το κλίμα είναι το θερμό Ρεύμα του Κόλπου, που επηρεάζει το βορειοδυτικό Βέλγιο και ευνοεί την επικράτηση ενός εύκρατου θαλάσσιου κλίματος στην παράκτια ζώνη, ενώ το υψίπεδο των Αρδενών, παρά το περιορισμένο ύψος του (μέχρι 700 μ.), αποτελεί φυσικό φράγμα στην κλιματική επίδραση του Ατλαντικού ωκεανού, με συνέπεια το ηπειρωτικό κλίμα του νοτιοδυτικού Βελγίου.Η μέση θερμοκρασία το χειμώνα είναι 3°C, με ψυχρότερο μήνα τον Δεκέμβριο, οπότε κατά μέσο όρο δεν ξεπερνά τους 2,9°C, και το καλοκαίρι 17°C, με θερμότερο μήνα τον Αύγουστο, οπότε φτάνει τους 18,3°C. Η περιοχή των Αρδενών παρουσιάζει τις χαμηλότερες θερμοκρασίες. Οι βροχοπτώσεις, συχνές και ραγδαίες, κυμαίνονται ετησίως από 750 ως 1000 χιλιοστόμετρα και η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 10°C περίπου. Στις Βρυξέλες, που βρίσκονται σχεδόν στο κέντρο της χώρας, η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου είναι 2,2°C, του Ιουλίου 17,8°C και η μέση τιμή των βροχοπτώσεων 825 χιλιοστόμετρα. Τα αντίστοιχα μεγέθη για την Οστάνδη, πόλη των βόρειων ακτών, είναι 3,3°C, 16,7°C και 775 χιλιοστόμετρα.
ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ & ΜΕΤΑΦΟΡΑ
Το Βέλγιο διαθέτει άριστο συγκοινωνιακό δίκτυο, ικανοποιητικό οδικό και το πληρέστερο στον κόσμο σιδηροδρομικό δίκτυο. Το 1999 το μήκος του οδικού δικτύου ανερχόταν σε 145.774 χλμ. Τα 10.269 από αυτά αποτελούσαν το εθνικό δίκτυο και τα 1.613 την κύρια εθνική αρτηρία (οδοί ταχείας κυκλοφορίας).
Το σιδηροδρομικό δίκτυο του Βελγίου, το πυκνότερο και καλύτερο του κόσμου, ξεπερνά τον ενάμιση αιώνα ζωής (πρωτοκατασκευάστηκε το 1834). Το 1926 το κράτος ανέλαβε τη διαχείρισή του με την Εθνική Εταιρεία Βελγικών Σιδηροδρόμων. Το 2001 από τα 3.422 χλμ. του συνόλου των σιδηροδρομικών γραμμών τα 2.563 χλμ. (το 65% περίπου) ηλεκτροδοτούνταν.
Η ποταμοπλοΐα και η ακτοπλοΐα είναι πολύ αναπτυγμένες και εξυπηρετούν τη μετακίνηση εκατομμυρίων επιβατών και τη μεταφορά εκατομμυρίων τόνων εμπορευμάτων κάθε χρόνο. Τις πλωτές οδούς του εσωτερικού του Βελγίου εξυπηρετεί ένα πυκνό δίκτυο διωρύγων και το γεγονός ότι όλοι οι βελγικοί ποταμοί είναι πλωτοί. Το σημαντικότερο θαλάσσιο λιμάνι είναι της Αμβέρσας, από το οποίο διακινούνται τα 3/4 του συνόλου των εμπορευμάτων. Άλλα μεγάλα λιμάνια είναι των Βρυξελών, της Γάνδης, της Οστάνδης και της Μπρυζ. Το ποτάμιο λιμάνι της Αντβέρπ, στις όχθες του ποταμού Σκάλδη, είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα στον κόσμο.
Εθνικός αερομεταφορέας είναι η αεροπορική εταιρεία Sabena, που ιδρύθηκε ως ιδιωτική εταιρεία το 1923, αλλά ελέγχεται από το κράτος κατά 90%. Η Sabena συνδέει το Βέλγιο με 51 χώρες του εξωτερικού. Οι διεθνείς πτήσεις εξυπηρετούνται από το διεθνές αεροδρόμιο των Βρυξελών. Άλλα σημαντικά αεροδρόμια είναι της Αμβέρσας και της Λιέγης.
Το 1997 υπήρχαν στη χώρα 4.769.000 τηλέφωνα, 8.075.000 ραδιόφωνα και 4.720.000 τηλεοράσεις. Την ίδια περίοδο η μέση ημερήσια κυκλοφορία των εφημερίδων ήταν 315 φύλλα ανά 1000 κατοίκους.
Τουρισμός
Το πλήθος των ιστορικών αξιοθέατων και οι φυσικές ομορφιές του Βελγίου αποτελούν πόλο έλξης για πολλούς εύπορους τουρίστες. Σύμφωνα με στοιχεία του 1993 ο τουρισμός απέφερε 4,1 δισ. δολ. σε ξένο συνάλλαγμα, ενώ το 1995 5.593.700.000 δολ. Η τουριστική κίνηση εμφανίζει ανοδικές τάσεις.
Το σιδηροδρομικό δίκτυο του Βελγίου, το πυκνότερο και καλύτερο του κόσμου, ξεπερνά τον ενάμιση αιώνα ζωής (πρωτοκατασκευάστηκε το 1834). Το 1926 το κράτος ανέλαβε τη διαχείρισή του με την Εθνική Εταιρεία Βελγικών Σιδηροδρόμων. Το 2001 από τα 3.422 χλμ. του συνόλου των σιδηροδρομικών γραμμών τα 2.563 χλμ. (το 65% περίπου) ηλεκτροδοτούνταν.
Η ποταμοπλοΐα και η ακτοπλοΐα είναι πολύ αναπτυγμένες και εξυπηρετούν τη μετακίνηση εκατομμυρίων επιβατών και τη μεταφορά εκατομμυρίων τόνων εμπορευμάτων κάθε χρόνο. Τις πλωτές οδούς του εσωτερικού του Βελγίου εξυπηρετεί ένα πυκνό δίκτυο διωρύγων και το γεγονός ότι όλοι οι βελγικοί ποταμοί είναι πλωτοί. Το σημαντικότερο θαλάσσιο λιμάνι είναι της Αμβέρσας, από το οποίο διακινούνται τα 3/4 του συνόλου των εμπορευμάτων. Άλλα μεγάλα λιμάνια είναι των Βρυξελών, της Γάνδης, της Οστάνδης και της Μπρυζ. Το ποτάμιο λιμάνι της Αντβέρπ, στις όχθες του ποταμού Σκάλδη, είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα στον κόσμο.
Εθνικός αερομεταφορέας είναι η αεροπορική εταιρεία Sabena, που ιδρύθηκε ως ιδιωτική εταιρεία το 1923, αλλά ελέγχεται από το κράτος κατά 90%. Η Sabena συνδέει το Βέλγιο με 51 χώρες του εξωτερικού. Οι διεθνείς πτήσεις εξυπηρετούνται από το διεθνές αεροδρόμιο των Βρυξελών. Άλλα σημαντικά αεροδρόμια είναι της Αμβέρσας και της Λιέγης.
Το 1997 υπήρχαν στη χώρα 4.769.000 τηλέφωνα, 8.075.000 ραδιόφωνα και 4.720.000 τηλεοράσεις. Την ίδια περίοδο η μέση ημερήσια κυκλοφορία των εφημερίδων ήταν 315 φύλλα ανά 1000 κατοίκους.
Τουρισμός
Το πλήθος των ιστορικών αξιοθέατων και οι φυσικές ομορφιές του Βελγίου αποτελούν πόλο έλξης για πολλούς εύπορους τουρίστες. Σύμφωνα με στοιχεία του 1993 ο τουρισμός απέφερε 4,1 δισ. δολ. σε ξένο συνάλλαγμα, ενώ το 1995 5.593.700.000 δολ. Η τουριστική κίνηση εμφανίζει ανοδικές τάσεις.
ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Η βελγική κοινωνία προστατεύει το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας και το επίσημο κράτος, αν και παραδοσιακά στηρίζει οικονομικά τις διάφορες θρησκευτικές ενότητες, ωστόσο ποτέ δεν εμπλέκεται στα εσωτερικά ζητήματά τους ούτε και στηρίζει κάποια θρησκευτική ομάδα σε βάρος των υπολοίπων. Υπολογίστηκε ότι 75% των κατοίκων ασπάζονται το ρωμαιοκαθολικό δόγμα, το οποίο συνδέεται σε ένα βαθμό με τη βελγική παράδοση ως στοιχείο της βελγικής εθνικής ταυτότητας. Οι ρωμαιοκαθολικοί ιερείς, 7.000 περίπου, υπηρετούν στις 260 εκκλησιαστικές περιφέρειες, που υπάγονται σε 8 αρχιεπισκοπές.
ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ
Το επίσημο πολίτευμα του Βελγίου είναι βασιλευόμενη δημοκρατία ημιομοσπονδιακού τύπου, σύμφωνα με το σύνταγμα του 1831, που αναθεωρήθηκε σε ορισμένα σημεία του στις 14 Ιουλίου 1993. Ανώτατος πολιτικός άρχοντας και ρυθμιστής του πολιτεύματος είναι ο μονάρχης της γερμανικής βασιλικής δυναστείας Σαξ - Κόμπουργκ Γκότα, κληρονομικό αξίωμα. Ο Βέλγος μονάρχης είναι επιφορτισμένος με το έργο της επικύρωσης των νόμων που προτείνει το Κοινοβούλιο και με το διορισμό των μελών της κεντρικής κυβέρνησης.
Για την επιλογή των μελών του σώματος της κεντρικής κυβέρνησης λαμβάνεται υπόψη η αρχή της δεδηλωμένης, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση οφείλει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη ή τουλάχιστον την ανοχή των πολιτικών κομμάτων του Κοινοβουλίου. Η κυβέρνηση επιλέγει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική που θα ακολουθήσει η χώρα και έχει επικεφαλής τον πρωθυπουργό.
Το Κοινοβούλιο είναι επιφορτισμένο με το έργο της νομοθετικής εξουσίας και αποτελείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, και τα δύο νομοθετικά πολιτικά σώματα. Η Βουλή των Αντιπροσώπων, με 212 αιρετά μέλη τετραετούς θητείας, που αντιπροσωπεύουν το βελγικό έθνος στο σύνολό του, και η Γερουσία, που απαρτίζεται από 182 αιρετά, κατόπιν τοπικών εκλογών, μέλη τετραετούς θητείας, προωθούν τα προβλήματα και τα αιτήματα των ημιομόσπονδων περιοχών τις οποίες αντιπροσωπεύουν. Το δικαίωμα της ψήφου είναι καθολικό για όλους τους Βέλγους πολίτες (άντρες και γυναίκες), που έχουν υπερβεί το 18ο έτος της ηλικίας τους.
Το ημιομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης των βελγικών επαρχιών προϋποθέτει τη λειτουργία των κατά τόπους οργάνων νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Μια κοινοτική Βουλή, που αποτελείται από 186 μέλη και ένα Εκτελεστικό Σώμα 8 μελών, εξυπηρετεί τις νομοθετικές ανάγκες και τη διακυβέρνηση των φλαμανδόφωνων επαρχιών της Αμβέρσας, της Φλάνδρας, του Λίμπουργκ, της Βόρειας Βραβάνδης και του φλαμανδόφωνου τμήματος των Βρυξελών. Αντίστοιχα μια κοινοτική Βουλή 132 τοπικών αντιπροσώπων και ένα Εκτελεστικό Συμβούλιο 4 μελών, συνεργαζόμενο με τη βαβυλωνική τοπική Βουλή, εξυπηρετεί το γαλλόφωνο πληθυσμό των Βρυξελών. Για ολόκληρη τη δίγλωσση επαρχία των Βρυξελών προβλέπεται η λειτουργία τοπικής Βουλής 75 τοπικών αντιπροσώπων και πενταμελούς Εκτελεστικού Συμβουλίου. Ο γερμανόφωνος πληθυσμός των ανατολικών περιοχών της επαρχίας της Λιέγης απολαμβάνει το δικαίωμα της διοικητικής αυτονομίας.
Για την επιλογή των μελών του σώματος της κεντρικής κυβέρνησης λαμβάνεται υπόψη η αρχή της δεδηλωμένης, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση οφείλει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη ή τουλάχιστον την ανοχή των πολιτικών κομμάτων του Κοινοβουλίου. Η κυβέρνηση επιλέγει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική που θα ακολουθήσει η χώρα και έχει επικεφαλής τον πρωθυπουργό.
Το Κοινοβούλιο είναι επιφορτισμένο με το έργο της νομοθετικής εξουσίας και αποτελείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, και τα δύο νομοθετικά πολιτικά σώματα. Η Βουλή των Αντιπροσώπων, με 212 αιρετά μέλη τετραετούς θητείας, που αντιπροσωπεύουν το βελγικό έθνος στο σύνολό του, και η Γερουσία, που απαρτίζεται από 182 αιρετά, κατόπιν τοπικών εκλογών, μέλη τετραετούς θητείας, προωθούν τα προβλήματα και τα αιτήματα των ημιομόσπονδων περιοχών τις οποίες αντιπροσωπεύουν. Το δικαίωμα της ψήφου είναι καθολικό για όλους τους Βέλγους πολίτες (άντρες και γυναίκες), που έχουν υπερβεί το 18ο έτος της ηλικίας τους.
Το ημιομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης των βελγικών επαρχιών προϋποθέτει τη λειτουργία των κατά τόπους οργάνων νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Μια κοινοτική Βουλή, που αποτελείται από 186 μέλη και ένα Εκτελεστικό Σώμα 8 μελών, εξυπηρετεί τις νομοθετικές ανάγκες και τη διακυβέρνηση των φλαμανδόφωνων επαρχιών της Αμβέρσας, της Φλάνδρας, του Λίμπουργκ, της Βόρειας Βραβάνδης και του φλαμανδόφωνου τμήματος των Βρυξελών. Αντίστοιχα μια κοινοτική Βουλή 132 τοπικών αντιπροσώπων και ένα Εκτελεστικό Συμβούλιο 4 μελών, συνεργαζόμενο με τη βαβυλωνική τοπική Βουλή, εξυπηρετεί το γαλλόφωνο πληθυσμό των Βρυξελών. Για ολόκληρη τη δίγλωσση επαρχία των Βρυξελών προβλέπεται η λειτουργία τοπικής Βουλής 75 τοπικών αντιπροσώπων και πενταμελούς Εκτελεστικού Συμβουλίου. Ο γερμανόφωνος πληθυσμός των ανατολικών περιοχών της επαρχίας της Λιέγης απολαμβάνει το δικαίωμα της διοικητικής αυτονομίας.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ & ΤΕΧΝΕΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Το Βέλγιο είναι χώρα με πολύ πλούσια πολιτιστική παράδοση και η πολιτισμική της συνεισφορά, στους τομείς της ζωγραφικής και της λογοτεχνίας θεωρείται αξιοσημείωτη. Ο βελγικός λαός παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα. Οι φλαμανδόφωνοι Βέλγοι μεριμνούν επιμελώς για τη διατήρηση της φλαμανδικής πολιτιστικής ταυτότητάς τους, χωρίς να τονίζουν τη σύνδεσή τους με τους Ολλανδούς, ενώ οι γαλλόφωνοι επηρεάζονται από τη γαλλική πνευματική ζωή και κίνηση.
Το υψηλό πνευματικό επίπεδο μαρτυρεί εξάλλου η λειτουργία των πολλών πανεπιστημίων της χώρας, των πέντε Ακαδημιών Καλών Τεχνών, των βιβλιοθηκών που εδρεύουν σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα, των μουσείων, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται το Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών (έτος ίδρυσης 1890) και το Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών του Βελγίου (έτος ίδρυσης 1830), των πέντε μεγάλων Βασιλικών Ωδείων.
Προσωπικότητες της επιστήμης και του πνεύματος παγκόσμιας ακτινοβολίας βελγικής καταγωγής είναι οι ακόλουθοι νομπελίστες: Ζυλ Μπορτντέ, Κορνέιγ Χέιμανς και Κρίστιαν Ρενέ ντε Ντουβ, που τιμήθηκαν με το Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας τα έτη 1919, 1938 και 1974 αντίστοιχα, Αγκούστε Μπενάετ, Ανρί λα Φοντέιν και Τζορτζ Πιρ ,που έλαβαν το Νόμπελ Ειρήνης τα έτη 1909, 1913 και 1958 αντίστοιχα, ο Ιλία Πριγκοτζί, που το 1977 τιμήθηκε με το Νόμπελ Χημείας, και ο Μορίς Μέτερλινγκ με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1911.
Το υψηλό πνευματικό επίπεδο μαρτυρεί εξάλλου η λειτουργία των πολλών πανεπιστημίων της χώρας, των πέντε Ακαδημιών Καλών Τεχνών, των βιβλιοθηκών που εδρεύουν σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα, των μουσείων, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται το Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών (έτος ίδρυσης 1890) και το Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών του Βελγίου (έτος ίδρυσης 1830), των πέντε μεγάλων Βασιλικών Ωδείων.
Προσωπικότητες της επιστήμης και του πνεύματος παγκόσμιας ακτινοβολίας βελγικής καταγωγής είναι οι ακόλουθοι νομπελίστες: Ζυλ Μπορτντέ, Κορνέιγ Χέιμανς και Κρίστιαν Ρενέ ντε Ντουβ, που τιμήθηκαν με το Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας τα έτη 1919, 1938 και 1974 αντίστοιχα, Αγκούστε Μπενάετ, Ανρί λα Φοντέιν και Τζορτζ Πιρ ,που έλαβαν το Νόμπελ Ειρήνης τα έτη 1909, 1913 και 1958 αντίστοιχα, ο Ιλία Πριγκοτζί, που το 1977 τιμήθηκε με το Νόμπελ Χημείας, και ο Μορίς Μέτερλινγκ με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1911.
Ο βελγικός λαϊκός πολιτισμός περιλαμβάνει λιτανείες, παντομίμες, χορούς, αναπαραστάσεις μαχών και μια σειρά λαϊκών εκδηλώσεων όπως γιορτές καρναβαλιού, παραστάσεις με μαριονέτες κ.ά. Η λιτανεία του Αγίου Αίματος μετρά οκτώ συνεχείς αιώνες παράδοσης και γίνεται στην Μπρυζ. Κατά τη διάρκειά της αναπαρασταίνονται περιστατικά της ζωής του Ιησού και σκηνές από τα πάθη του. Στη λιτανεία των Βρυξελών παρελαύνουν τεράστια χαρτονένια ανδρείκελα από όλο το Βέλγιο, ενώ η καταγωγή της "γιορτής των γάτων" ανάγεται στην προχριστιανική περίοδο, όταν λατρευόταν η θεά Φρέια, το αμάξι της οποίας - κατά την παράδοση - έσερναν γάτοι.
Λογοτεχνία
Στο Βέλγιο υφίσταται η ύπαρξη δύο λογοτεχνιών ανάλογα με τη γλώσσα έκφρασης (γαλλικά ή φλαμανδικά), που χρησιμοποιεί ο Βέλγος λογοτέχνης, όμως η εξέταση της βελγικής λογοτεχνίας αντιμετωπίζεται ενιαία, αφού ανεξάρτητα από τη γλώσσα έκφρασης διακρίνονται με σαφήνεια τα κοινά εθνικά χαρακτηριστικά.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης οι Βέλγοι λογοτέχνες διακρίθηκαν κυρίως στον τομέα της ποίησης και της χρονικογραφίας. Οι πιο γνωστοί ποιητές είναι ο Χάινριχ βαν Βέλντεκε (1140-1190), ο Αντενέ λε Ρουά (1240-1300), ο Αντόνις ντε Ρούβερε (1430-1482) και η Άννα Μπουνς (1493-1575) και οι χρονικογράφοι Ζαν λε Μπελ (1292-1370), Ζαν ντ` Οντρμέζ (1338-1400), Ζορζ Σαστελέν (1404-1475) κ.ά. Ο 16ος αιώνας σφραγίζεται από το έργο του επικριτή των ακροτήτων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Φίλιπς βαν Μάρνιξ (1538-1598). Το 18ο αιώνα ο πρίγκιπας Κάρολος Ιωσήφ φον Λίγκνε (1735-1814) με τα σατιρικά του κείμενα καυτηρίαζε τα ήθη της εποχής του.
Οι δύο τελευταίοι αιώνες (19ος και 20ός) αποτελούν περίοδο έντονης λογοτεχνικής ακμής τόσο για τους φλαμανδόφωνους όσο και για τους γαλλόφωνους Γάλλους συγγραφείς. Σπουδαίος ποιητής αναδεικνύεται ο Μax Waller (1860-1889), που μαζί με άλλους ποιητές ίδρυσε την επιθεώρηση Νέο Βέλγιο. Ανάμεσά τους είναι ο Αμπέρ Ζιρό ("Πέραν του αιώνα"), ο Βαλέριος Ζιλ ("Η νύχτα του Ιβάν Γκίλκιν"), οι οποίοι γράφουν κλασική ποίηση με πομπώδες ύφος. Ο Ζορζ Ρόντενμπαχ (1855-1898) εγκαταλείπει στις συλλογές του ("Δώδεκα τραγούδια" και "Ζεστά θερμοκήπια") τους ποιητικούς κανόνες. Ο Αλμπέρ Μοκέλ (1866-1945) επηρεάζεται από τον αισθητικό συμβολισμό ("Διαύγειες" 1902). Ο Εμίλ Βερχέρεν (1855-1916) ("Η πολύμορφη λάμψη") είναι λυρικός ποιητής. Ο Σαρλ Βαν Λερμπέργκε (1861-1907) έγραψε τις συλλογές "Διαβλέψεις", "Το τραγούδι της Εύας". Η ποίηση του Μαξ Έλσκαμπ (1862-1931) γνώρισε μια περίοδο ξενοιασιάς ("Κυριακάτικος") και μια απαισιοδοξίας ("Τραχιά όνειρα").
Ακόμη ταλαντούχοι πεζογράφοι υπήρξαν οι Χέντρικ Κόνσιενς (1812-1883), Καμίλ Λεμονιέ (1844-1913), Εζέν Ντεμόλντε (1862-1919). Από τους συγγραφείς των νεότερων χρόνων ξεχωρίζουν οι Ζορζ Ρενσί (1875-1951), Ζαν Τουσέλ (1890-1944) και Φρανς Χέλενς (1881-1972).
Μουσική
Κατά το 15ο και 16ο αιώνα οι μουσικοί Γκυγιόμ Ντυφέ (1440; - 1474;), Άντριαν Βίλερτ (1480; - 1562) και Ορλάντο ντι Λάσο (1532; - 1594) εμπνέονται από τη θρησκεία. Στην πολιτισμική ανάκαμψη του 18ου και 19ου αιώνα πρόσφεραν σημαντικές μουσικές υπηρεσίες οι: Φρανσουά Γκοσέκ (1734-1829), Ανρί Βιετάν (1820-1881), Σεζάρ Φρανκ (1822-1890), Πιερ Μπενουά (1834-1901) κ.ά. Οι νεότεροι δημιουργοί είναι εξίσου αξιόλογοι, με πρωτοπόρους τους Εζέν Υσέ (1858-1931), Πολ Ζιλσόν (1865-1942), Αντέ Σουρίς (1899-1970).
Ζωγραφική
Ο Γιαν Βαν Άικ (1390-1441) είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της "φλαμανδικής σχολής". Εξίσου σημαντικός είναι και ο αδελφός του Χούμπερτ (1370-1426). Στην ίδια σχολή ανήκουν ο Ρογήρος Βαν ντερ Βάιντεν (1399-1466) και ο Ντίρικ Μπουτς (1410-1475), ενώ από τους ζωγράφους της Αναγέννησης διακρίνονται οι: Μπερνάρ Βαν Ορλέ (1488-1541), Πέτερ Μπρέγκελ ο Πρεσβύτερος (1528-1569), Φρανς Φλορίς (1516-1570) κ.ά.
Η ζωγραφική μπαρόκ σφραγίζεται από το έργο του Πιερ Πολ Ρούμπενς (1577-1640). Ο μαθητής του Άντονι Βαν Ντάικ (1599-1641) υπήρξε επίσης κορυφαίος δημιουργός. Επίσης αξιόλογοι είναι οι: Γιαν Βαν Ορλέ (1665-1735), Γκούσταβ Βάπερς (1803-1874) και οι νεότεροι Τζέιμς Ένσορ (1860-1949), Κόνσταντ Πέρμεκε (1866-1952) κ.ά.
Γλυπτική
Η γλυπτική ακολούθησε τους ρυθμούς με τους οποίους εκφράζονταν οι ζωγράφοι. Γενικά η βελγική ζωγραφική επηρέασε σημαντικά τη γλυπτική, όπως μαρτυρείται από τον Χανς Μέμλινγκ (1430-1494), που ανήκει στη φλαμανδική σχολή, και τον Άρτους Κουελίνιους (1609-1668). Οι νεότεροι επηρεάζονται από τη "σχολή Ρούμπενς".
Θέατρο
Στο τέλος του 19ου αιώνα το βελγικό θεατρικό έργο δέχτηκε μεγάλη ώθηση από τον Μορίς Μέτερλινγκ, που συνέγραψε έργα τα οποία διαπνέονται από λεπτή συγκίνηση: "Πελλέας και Μελισάνθη" (1892), "Γαλάζιο Πουλί" (1908) κ.ά. Τον ακολούθησε ο Φερνάν Κρόμελινκ ("Μεγαλοπρεπής κερατάς" 1921) και η πιο σύγχρονη Σουζάν Λιλάρ ("Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον ουρανό"). Ο Αντρέ Λακούρ έγινε διάσημος με την "Τελευταία τάξη του γυμνασίου", ενώ ο Μισέλ ντε Γκελντερόντ υπήρξε δημιουργός πάνω από 50 θεατρικών έργων με πιο σημαντικά: "Ο θάνατος του δόκτορος Φάουστ" 1929, "Χοπ Σινιόρ" 1935 κ.ά.
Λογοτεχνία
Στο Βέλγιο υφίσταται η ύπαρξη δύο λογοτεχνιών ανάλογα με τη γλώσσα έκφρασης (γαλλικά ή φλαμανδικά), που χρησιμοποιεί ο Βέλγος λογοτέχνης, όμως η εξέταση της βελγικής λογοτεχνίας αντιμετωπίζεται ενιαία, αφού ανεξάρτητα από τη γλώσσα έκφρασης διακρίνονται με σαφήνεια τα κοινά εθνικά χαρακτηριστικά.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης οι Βέλγοι λογοτέχνες διακρίθηκαν κυρίως στον τομέα της ποίησης και της χρονικογραφίας. Οι πιο γνωστοί ποιητές είναι ο Χάινριχ βαν Βέλντεκε (1140-1190), ο Αντενέ λε Ρουά (1240-1300), ο Αντόνις ντε Ρούβερε (1430-1482) και η Άννα Μπουνς (1493-1575) και οι χρονικογράφοι Ζαν λε Μπελ (1292-1370), Ζαν ντ` Οντρμέζ (1338-1400), Ζορζ Σαστελέν (1404-1475) κ.ά. Ο 16ος αιώνας σφραγίζεται από το έργο του επικριτή των ακροτήτων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Φίλιπς βαν Μάρνιξ (1538-1598). Το 18ο αιώνα ο πρίγκιπας Κάρολος Ιωσήφ φον Λίγκνε (1735-1814) με τα σατιρικά του κείμενα καυτηρίαζε τα ήθη της εποχής του.
Οι δύο τελευταίοι αιώνες (19ος και 20ός) αποτελούν περίοδο έντονης λογοτεχνικής ακμής τόσο για τους φλαμανδόφωνους όσο και για τους γαλλόφωνους Γάλλους συγγραφείς. Σπουδαίος ποιητής αναδεικνύεται ο Μax Waller (1860-1889), που μαζί με άλλους ποιητές ίδρυσε την επιθεώρηση Νέο Βέλγιο. Ανάμεσά τους είναι ο Αμπέρ Ζιρό ("Πέραν του αιώνα"), ο Βαλέριος Ζιλ ("Η νύχτα του Ιβάν Γκίλκιν"), οι οποίοι γράφουν κλασική ποίηση με πομπώδες ύφος. Ο Ζορζ Ρόντενμπαχ (1855-1898) εγκαταλείπει στις συλλογές του ("Δώδεκα τραγούδια" και "Ζεστά θερμοκήπια") τους ποιητικούς κανόνες. Ο Αλμπέρ Μοκέλ (1866-1945) επηρεάζεται από τον αισθητικό συμβολισμό ("Διαύγειες" 1902). Ο Εμίλ Βερχέρεν (1855-1916) ("Η πολύμορφη λάμψη") είναι λυρικός ποιητής. Ο Σαρλ Βαν Λερμπέργκε (1861-1907) έγραψε τις συλλογές "Διαβλέψεις", "Το τραγούδι της Εύας". Η ποίηση του Μαξ Έλσκαμπ (1862-1931) γνώρισε μια περίοδο ξενοιασιάς ("Κυριακάτικος") και μια απαισιοδοξίας ("Τραχιά όνειρα").
Ακόμη ταλαντούχοι πεζογράφοι υπήρξαν οι Χέντρικ Κόνσιενς (1812-1883), Καμίλ Λεμονιέ (1844-1913), Εζέν Ντεμόλντε (1862-1919). Από τους συγγραφείς των νεότερων χρόνων ξεχωρίζουν οι Ζορζ Ρενσί (1875-1951), Ζαν Τουσέλ (1890-1944) και Φρανς Χέλενς (1881-1972).
Μουσική
Κατά το 15ο και 16ο αιώνα οι μουσικοί Γκυγιόμ Ντυφέ (1440; - 1474;), Άντριαν Βίλερτ (1480; - 1562) και Ορλάντο ντι Λάσο (1532; - 1594) εμπνέονται από τη θρησκεία. Στην πολιτισμική ανάκαμψη του 18ου και 19ου αιώνα πρόσφεραν σημαντικές μουσικές υπηρεσίες οι: Φρανσουά Γκοσέκ (1734-1829), Ανρί Βιετάν (1820-1881), Σεζάρ Φρανκ (1822-1890), Πιερ Μπενουά (1834-1901) κ.ά. Οι νεότεροι δημιουργοί είναι εξίσου αξιόλογοι, με πρωτοπόρους τους Εζέν Υσέ (1858-1931), Πολ Ζιλσόν (1865-1942), Αντέ Σουρίς (1899-1970).
Ζωγραφική
Ο Γιαν Βαν Άικ (1390-1441) είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της "φλαμανδικής σχολής". Εξίσου σημαντικός είναι και ο αδελφός του Χούμπερτ (1370-1426). Στην ίδια σχολή ανήκουν ο Ρογήρος Βαν ντερ Βάιντεν (1399-1466) και ο Ντίρικ Μπουτς (1410-1475), ενώ από τους ζωγράφους της Αναγέννησης διακρίνονται οι: Μπερνάρ Βαν Ορλέ (1488-1541), Πέτερ Μπρέγκελ ο Πρεσβύτερος (1528-1569), Φρανς Φλορίς (1516-1570) κ.ά.
Η ζωγραφική μπαρόκ σφραγίζεται από το έργο του Πιερ Πολ Ρούμπενς (1577-1640). Ο μαθητής του Άντονι Βαν Ντάικ (1599-1641) υπήρξε επίσης κορυφαίος δημιουργός. Επίσης αξιόλογοι είναι οι: Γιαν Βαν Ορλέ (1665-1735), Γκούσταβ Βάπερς (1803-1874) και οι νεότεροι Τζέιμς Ένσορ (1860-1949), Κόνσταντ Πέρμεκε (1866-1952) κ.ά.
Γλυπτική
Η γλυπτική ακολούθησε τους ρυθμούς με τους οποίους εκφράζονταν οι ζωγράφοι. Γενικά η βελγική ζωγραφική επηρέασε σημαντικά τη γλυπτική, όπως μαρτυρείται από τον Χανς Μέμλινγκ (1430-1494), που ανήκει στη φλαμανδική σχολή, και τον Άρτους Κουελίνιους (1609-1668). Οι νεότεροι επηρεάζονται από τη "σχολή Ρούμπενς".
Θέατρο
Στο τέλος του 19ου αιώνα το βελγικό θεατρικό έργο δέχτηκε μεγάλη ώθηση από τον Μορίς Μέτερλινγκ, που συνέγραψε έργα τα οποία διαπνέονται από λεπτή συγκίνηση: "Πελλέας και Μελισάνθη" (1892), "Γαλάζιο Πουλί" (1908) κ.ά. Τον ακολούθησε ο Φερνάν Κρόμελινκ ("Μεγαλοπρεπής κερατάς" 1921) και η πιο σύγχρονη Σουζάν Λιλάρ ("Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον ουρανό"). Ο Αντρέ Λακούρ έγινε διάσημος με την "Τελευταία τάξη του γυμνασίου", ενώ ο Μισέλ ντε Γκελντερόντ υπήρξε δημιουργός πάνω από 50 θεατρικών έργων με πιο σημαντικά: "Ο θάνατος του δόκτορος Φάουστ" 1929, "Χοπ Σινιόρ" 1935 κ.ά.
Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2013
ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
Το κέντρο των Βρυξελλών
Το κέντρο των Βρυξελλών χωρίζεται σε δύο περιοχές. Η κάτω πόλη κατοικείτο από εργάτες και μετανάστες και περιλαμβάνει την παλιά πόλη του 17ου αιώνα, τη Μεγάλη πλατεία, καθώς και την κοσμοπολίτικη Πλατεία Μπροουκέρ και την ιστορική εργατική συνοικία Μαρόλ. Η 'Ανω πόλη είναι μία κομψή συνοικία, η οποία περικυκλώνει το πάρκο Μπρίξελ. Την περιοχή διασχίζει η Λεωφόρος Royale, που καταλήγει στο Βασιλικό Παλάτι του 18ου αιώνα, όπου στεγάζονται μερικά από τα σημαντικότερα μουσεία τέχνης της πόλης. Οι Βρυξέλλες είναι η δίγλωσση πρωτεύουσα του Βελγίου. Αυτό σημαίνει ότι και τα γαλλικά αλλά και τα ολλανδικά είναι επίσημες γλώσσες της πόλης. Επιπλέον, είναι μία κοσμοπολίτικη πόλη όπου πολλοί διαφορετικοί πολιτισμοί ζουν μαζί και όπου διάφορες γλώσσες μπορούν να ακούγονται σε κάθε δρόμο. Η ίδια ποικιλομορφία και διαφορά μπορεί επίσης να παρατηρηθεί και στα διαφορετικά αρχιτεκτονικά στιλ που μπορείτε να βρείτε στις Βρυξέλλες.
Η Μεγάλη Πλατεία
Η καρδιά των Βρυξελλών και το μέρος για να αρχίσετε να γνωρίζετε την πόλη είναι το Grand' Place (Grote Markt). Αυτή η ιστορική εμπορική συνοικία με τις μεγαλοπρεπείς συντεχνίες και το εντυπωσιακής γοτθικής ομορφιάς Δημαρχείο, έχει ευρέως θεωρηθεί ως μία από τις πιο όμορφες συνοικίες στην Ευρώπη. Η Μεγάλη Πλατεία είναι σημείο αναφοράς για όσους επισκέπτονται τις Βρυξέλλες. Αρκετούς αιώνες μετά τη δημιουργία της, η πολύβουη πλακόστρωτη πλατεία συγκεντρώνει τα καλύτερα σωζόμενα δείγματα της βελγικής αρχιτεκτονικής του 17ου αιώνα με ένα εκπληκτικό συγκρότημα φλαμανδικών αναγεννησιακών κτηρίων.
Βασιλικό παλάτι
Το Βασιλικό παλάτι είναι το σημαντικότερο από αυτά που βρίσκονται γύρω από το πάρκο Μπρίξελ. Εδώ διαμένει ο Βέλγος μονάρχης. Το 1820 ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την ανέγερση του σύγχρονου παλατιού στο μέρος όπου βρισκόταν το παλάτι Κουντενπέρ. Τον 20ο αιώνα έγιναν αλλαγές στο εσωτερικό του παλατιού και αναστηλώθηκαν παλαιότερα τμήματά του. Από τον Ιούλιο ως το Σεπτέμβριο μπορείτε να περιηγηθείτε στις πολυτελείς αίθουσες του. Αξίζει να δείτε την αίθουσα του θρόνου, τη σάλα με τους καθρέφτες.
Μανεκέν Πις
Αυτό το αγαλματίδιο, ύψους 30 εκατοστών, παριστάνει ένα αγοράκι που κατουράει σε μία λιμνούλα. Το μανεκέν Πις είναι για τις Βρυξέλλες ό, τι η Φοντάνα ντι Τρέβι για τη Ρώμη ή τα λιοντάρια της πλατείας Τραφάλγκαρ για το Λονδίνο. Αυτό το αυθεντικό μπρούντζινο άγαλμα του Ζερόμ Ντικενουά του πρεσβύτερου τοποθετήθηκε το 1619, σχολιάζοντας με χιούμορ την έλλειψη πόσιμου νερού στην περιοχή. Δεν γνωρίζουμε επακριβώς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε αυτό το διάσημο αγαλματίδιο. Το μυστήριο, λοιπόν, που το περιβάλλει, συμβάλλει στη γοητεία του. Σύμφωνα με όσα θρυλούνται, το 12ο αιώνα ο γιος ενός Δούκα πιάστηκε επί το έργω δίπλα σε ένα δέντρο στο πεδίο της μάχης και απαθανατίστηκε ως σύμβολο της γενναιότητας του βελγικού έθνους.
Η Αψίδα του θριάμβου (Arc de Triomphe)
Ένα από τα πολύ σημαντικά αξιοθέατα, φυσικά, είναι η αψίδα του θριάμβου. Αυτή η αψίδα χτίστηκε με σκοπό να απεικονίσει το λαμπρό παρελθόν των Βρυξελλών. Επίσης λειτούργησε ως η νέα πύλη εισόδου στο κέντρο, για ανθρώπους που έμπαιναν από την ανατολική πλευρά των Βρυξελλών, δια μέσου του νεόχτιστου δρόμου Tervurenlaan/Avenue de Tervueren. Η αψίδα αυτή βασίστηκε στην Αψίδα του Θριάμβου του Παρισιού. Δεν ολοκληρώθηκε εγκαίρως για τους εορτασμούς της 50ης Επετείου, αλλά τελείωσε το 1905. Βρίσκεται στο πάρκο Σενκαντενέρ μαζί με δύο εκθεσιακούς χώρους που μετατράπηκαν σε μουσεία, το Βασιλικό μουσείο ιστορίας και τέχνης και το Στρατιωτικό μουσείο.
Καθεδρικός Ναός Αγίου Μιχαήλ και Αγίας Γουδούλης
Ο καθεδρικός του Αγίου Μιχαήλ και της Αγίας Γουδούλης είναι η μητρόπολη του Βελγίου. Αποτελεί το ωραιότερο σωζόμενο δείγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής της Βραβάντης. Οι εργασίες ανέγερσης του γοτθικού καθεδρικού ναού ξεκίνησαν το 1226 επί Ερρίκου του Α΄, Δούκα της Βραβάντης, και συνεχίστηκαν για περισσότερο από 300 χρόνια. Τελικά, το κτίσμα ολοκληρώθηκε με την κατασκευή των δύο πρόσθιων πύργων, στις αρχές του 16ου αιώνα. Το εσωτερικό του είναι εντελώς απογυμνωμένο. Αυτό οφείλεται στις λεηλασίες των προτεσταντών εικονοκλαστών το 1597-80 και των Γάλλων επαναστατών το 1783. Ύστερα από σειρά εκτεταμένων εργασιών ανακαίνισης, παραδόθηκε στο κοινό λαμπρότερο και εντυπωσιακότερο. Αξίζει να παρατηρήσετε το παράθυρο της Δευτέρας Παρουσίας, τον μπαρόκ άμβωνα.
Βασιλικό μουσείο Καλών Τεχνών
Το Μουσείο Αρχαιοτήτων και το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης είναι γνωστά με την ονομασία Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών. Το μουσείο Αρχαιοτήτων είναι το μεγαλύτερο και στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίσμα που σχεδίασε ο Αλφόνς Μπαλά μεταξύ 1874 και 1880. Η συλλογή χρονολογείται από το 18ο αιώνα. Στην αρχή περιλάμβανε μερικά από τα έργα που άφησε στο διάβα του ο γαλλικός επαναστατικός στρατός, ο οποίος έκλεψε πολλούς θησαυρούς από τις Βρυξέλλες για να τους μεταφέρει στο Παρίσι. Η μικρή συλλογή αρχικά εκτέθηκε στο παλάτι του Καρόλου της Λωραίνης. Στη συνέχεια, αυξήθηκε από δωρεές και αγορές έργων. Το σημερινό μουσείο άνοιξε το 1887. Το Μουσείο Αρχαιοτήτων φημίζεται για την πλουσιότερη και καλύτερη συλλογή φλαμανδικών έργων τέχνης στον κόσμο. Ανάμεσα στα άλλα θα θαυμάσετε έργα του Ρούμπενς και του Βαν Ντάικ. Έργα που μπορείτε να βρείτε εδώ είναι "Η κοίμηση της Θεοτόκου" του Ρούμπενς και "Ο Ευαγγελισμός του τεχνίτη" του Φλεμάιγ. Το μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εγκαινιάστηκε το 1984. Η αρχιτεκτονική του εντυπωσιάζει. Οκτώ από τα επίπεδα του εν λόγω κτηρίου είναι υπόγεια. Το φως του ήλιου, όμως, που μπαίνει από το φεγγίτη που είναι προσανατολισμένος στην Πλατεία του Μουσείου, αναδεικνύει με μοναδικό τρόπο τα έργα τέχνης. Τα τρία υπόγεια επίπεδα φιλοξενούν εποχικές εκθέσεις. Όπως και στο μουσείο Αρχαιοτήτων, η συλλογή είναι πολύ πλούσια και τα εκθέματα παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά. Υπάρχουν έργα γνωστών ζωγράφων του 20ου αιώνα. Πιο δημοφιλή, πάντως, είναι τα έργα των Βέλγων σουρεαλιστών. Εδώ θα έχετε την ευκαιρία να θαυμάσετε τη "Γυναίκα με Γαλάζιο φόρεμα" του Ρικ Βάουτερ και την "Περιοχή του Arnheim" του Ρενέ Μαγκρίτ.
Μουσείο φυσικών επιστημών
Το μουσείο του Βασιλικού ινστιτούτου φυσικών επιστημών του Βελγίου, δίνει μία φανταστική γενική επισκόπηση της φυσικής ζωής στο Βέλγιο και οπουδήποτε, τώρα και κατά τη διάρκεια των αιώνων. Μερικές από τις κύριες αίθουσες έχουν αναδομηθεί για να εξωραΐσουν και να βελτιώσουν την παρουσίαση της συλλογής. Ο σημαντικότερος πόλος έλξης του μουσείου είναι η μεγαλοπρεπής συλλογή με σκελετούς ιγκουάνα, ηλικίας 250 εκατομμυρίων ετών. Οι σκελετοί αυτών των δεινοσαύρων, βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα στο μικρό χωριό Bernissart στα νότια του Βελγίου. Οι υπέροχοι αναδομημένοι σκελετοί προσελκύουν πάρα πολύ κόσμο κάθε χρόνο. Επίσης διαθέτει διαδραστικά και εκπαιδευτικά εκθέματα, που καλύπτουν κάθε πτυχή της φυσικής ιστορίας. Είναι ένα υπέροχο μουσείο για επίσκεψη με παιδιά.
Βασιλικά μουσείο Ιστορίας και Τέχνης
Γνωστό ως Μουσείο Σενκαντενέρ, το εξαιρετικό αυτό μουσείο βρίσκεται εδώ από τις αρχές του 1900. Η ιστορία όμως της συλλογής του, χρονολογείται από το 15ο αιώνα. Τα τμήματα των αρχαίων πολιτισμών περιλαμβάνουν την Αίγυπτο και την Ελλάδα, την Περσία και την 'Απω Ανατολή. Υπάρχουν εκθέματα από το Βυζάντιο, το Ισλάμ, την Κίνα και την Ινδική χερσόνησο, καθώς και από τους προκολομβιανούς πολιτισμούς της Αμερικής. Υπάρχουν, επίσης, πλήθος διακοσμητικά αντικείμενα όπως γυαλικά, ασημικά, πορσελάνες και μία εξαιρετική συλλογή από δαντέλες και ταπισερί. Τα θρησκευτικά γλυπτά και τα βιτρό εκτίθενται κάτω από τις θολωτές οροφές, γύρω από μία αυλή και από τα περιστύλια των ναών.
Βασιλικό μουσείο του στρατού και της στρατιωτικής ιστορίας
Μαζί με το τμήμα που είναι αφιερωμένο στην αεροπορία, η έκθεση καλύπτει πλήρως την ιστορία του βελγικού στρατού από όλες τις απόψεις, από τα τέλη του 1700 μέχρι σήμερα. Εκτίθενται όπλα, στολές, παράσημα και πίνακες. Υπάρχει, επίσης, ένα τμήμα αφιερωμένο στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Δύο νέα τμήματα καλύπτουν τους παγκόσμιους πολέμους και τη δράση της Βελγικής Αντίστασης.
Βελγικό κέντρο κινούμενων σχεδίων
Το μουσείο κινουμένων σχεδίων και κόμιξ αποτίνει φόρο τιμής στο πάθος των Βέλγων για τα κόμιξ - ή αλλιώς bandes dessinees - και στους πολλούς Βέλγους και ξένους καλλιτέχνες του είδους. Η συλλογή που κατανέμεται σε τρία επίπεδα, στεγάζεται σε ένα αρνουβό κτήριο του Ορτά. Σε μία από τις αίθουσες του μπορείτε να περιηγηθείτε στον κόσμο του Τεντέν και των Στρούμφ, οι δημιουργοί των οποίων ήταν Βέλγοι. Το μουσείο διοργανώνει εκθέσεις με έργα διάσημων καλλιτεχνών κόμιξ και επίσης, στεγάζει περίπου 6,000 αυθεντικά κλισέ, τα οποία εκτίθενται εκ περιτροπής, καθώς και ένα πολύτιμο αρχείο φωτογραφιών και χειροτεχνημάτων.
Μουσείο Ορτά
Ο αρχιτέκτονας Βίκτωρ Ορτά, σύμφωνα με πολλούς, θεωρείται ο πατέρας του κινήματος αρ νουβό. Η συμβολή του στην αρχιτεκτονική ανάπλαση των Βρυξελλών είναι αξιοσημείωτη. Το μουσείο που είναι αφιερωμένο στο ιδιόμορφο ύφος του, στεγάζεται στην αναστηλωμένη οικία του, που σχεδίασε ο ίδιος μεταξύ 1898 και 1901.Το ταλέντο του φαινόταν όχι μόνο στις οραματικής αρχιτεκτονικής συλλήψεις του, αλλά και στις τολμηρές διακοσμητικές λύσεις που πρότεινε. Το άνετο εσωτερικό του μουσείου Ορτά επιβεβαιώνει τα ανωτέρω. Αξίζει να δείτε την κεντρική σκάλα στην οποία οι καθρέφτες και τα τζάμια φιλτράρουν το φυσικό φως, τη Τραπεζαρία, της οποίας οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με άσπρα εμαγιέ πλακάκια, που φτάνουν μέχρι την περίτεχνη οροφή.
Δημαρχείο
Η ιδέα της κατασκευής του δημαρχείου, το οποίο θα αντικατόπτριζε τον κυρίαρχο ρόλο των Βρυξελλών στον εμπορικό χάρτη της Ευρώπης, απασχολούσε τις αρχές της πόλης ήδη από τον 13ο αιώνα. Το 1401 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος και οι εργασίες κατασκευής του κτιρίου ολοκληρώθηκαν το 1459. Ο Ζακ βαν Τίνεν ανέλαβε την αριστερή πτέρυγα και το καμπαναριό. Γι αυτό το έργο χρησιμοποίησε περίτεχνους κίονες, γλυπτά, ακρόπυργους και τοξωτές στοές. Ο Γιαν βαν Ρισμπρόεκ κατασκεύασε τον πυργίσκο το 1449, επισφραγίζοντας τη μεγαλοπρεπή εμφάνιση του κτιρίου. Το 1955 αναστηλώθηκε το άγαλμα του αγίου Μιχαήλ, προστάτη της πόλης, που χρονολογείται από το 1455. Το 1997 τοποθετήθηκε ξανά στη θέση του, στην κορυφή του πυργίσκου, όπου κατά το παρελθόν χρησίμευε ως ανεμοδείκτης. Στο εσωτερικό εκτίθενται ταπισερί του 15ου αιώνα και άλλα έργα τέχνης.
Χρηματιστήριο
Το χρηματιστήριο των Βρυξελλών, Λα Μπρουρς, είναι από τα εντυπωσιακότερα κτίσματα της πόλης και δεσπόζει στην ομώνυμη πλατεία. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Λέον Σις και χτίστηκε από το 1867 μέχρι το 1873. Η περίτεχνη σκαλιστή πρόσοψή του είναι πολύ εντυπωσιακή. Φημολογείται ότι ο Γάλλος γλύπτης Ωγκύστ Ροντέν φιλοτέχνησε την Αφρική και την Ασία, αλλά και τις τέσσερις καρυάτιδες του εσωτερικού. Ο γλύπτης Ζαν ντε Χεν έφτιαξε τις δύο πανέμορφες φτερωτές φιγούρες, που απεικονίζουν το καλό και το κακό, κάτω από περιστύλιο. Η πρόσβαση σε ορισμένα μέρη του κτιρίου είναι ελεύθερη. Τις καθημερινές, όμως, η επίσκεψη δεν είναι τόσο ευχάριστη, λόγω της έντασης που επικρατεί στη διάρκεια των συνεδριάσεων.
Πλατεία Πετί Σαμπλόν
Οι όμορφοι κήποι σχεδιάστηκαν το 1890. Στα κιγκλιδώματα που τους περικλείουν, υπάρχουν 48 μπρούντζινα αγαλματίδια του Πολ Χανκάρ. Το κάθε ένα από αυτά συμβολίζει και μια διαφορετική μεσαιωνική συντεχνία της πόλης. Στο πίσω μέρος των κήπων υπάρχει ένα σιντριβάνι, το οποίο φτιάχτηκε για να τιμηθούν οι δούκες Εγμόνδος και Χορν. Αυτοί ήταν οι ηγέτες της Ολλανδικής εξέγερσης κατά της τυραννικής διακυβέρνησης του Ισπανού βασιλιά Φιλίππου του Β'. Απαγχονίστηκαν στη Μεγάλη πλατεία το 1568. Εκατέρωθεν της κρήνης υπάρχουν τα αγάλματα 12 επιφανών προσωπικοτήτων του 15ου και 16ου αιώνα, όπως του Μπερνάρ βαν Ορλί, του οποίου το βιτρό κοσμούν τον καθεδρικό ναό της πόλης, και του Γεράρδου Μερκάτορ, Φλαμανδού γεωγράφου, του οποίου ο χάρτης της υφηλίου αποτελεί τη βάση των περισσότερων σύγχρονων χαρτών.
Βασιλική Σακρέ-Κερ
Το Κέκελμπεργκ είναι ένα μικρό και δημοφιλές προάστιο των Βρυξελλών. Από τα αξιοθέατα του ξεχωρίζει η Βασιλική του Σακρέ-Κερ. Η εκδρομή αξίζει για όσους ενδιαφέρονται για ένα από τα καλύτερα δείγματα αρ ντεκό. Ο Βασιλιάς Λεοπόλδος ο Β΄ ήθελε να χτίσει μία γιγαντιαίων διαστάσεων εκκλησία, δεδομένου ότι ο πληθυσμός των Βρυξελλών αυξανόταν ραγδαία στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ανάθεση του έργου έγινε το 1904, αλλά οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1970. Τα αρχικά σχέδια έγιναν από τον Πιερ Λανζερόκ, αλλά το τελικό κατασκεύασμα από αμμόλιθο και τερακότα οφείλεται στον 'Αλμπερτ βαν Χούφελ. Αυτή η σύγχρονη εκκλησία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα μεσαιωνικά θρησκευτικά κτίσματα στο κέντρο της πόλης και έχει αφιερωθεί σε όλους όσοι έχασαν τη ζωή τους για την πατρίδα, ιδιαίτερα στους χιλιάδες Βέλγους στρατιώτες που σκοτώθηκαν στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Ο τεράστιος πρασινοχάλκινος τρούλος, που υψώνεται 90 μέτρα πάνω από το έδαφος, είναι χωρίς καμιά αμφιβολία το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του ναού. Αν δεν καταφέρετε να επισκεφθείτε το ναό, μπορεί να θαυμάσετε τον τρούλο του από διάφορα σημεία στην πόλη. Είναι σίγουρο ότι η θέα θα σας μείνει αξέχαστη.
Το Ατόμιουμ
Το Ατόμιουμ χτίστηκε για την παγκόσμια Έκθεση του 1958 και είναι το σήμα κατατεθέν των Βρυξελλών όπως ο πύργος του 'Αιφελ του Παρισιού ή το Κολοσσαίο της Ρώμης. Στα τέλη του 1950, καθώς η υφήλιος εισερχόταν στην εποχή των διαστημικών ταξιδιών, το σχέδιο του Αντρέ Ουότερκιν αποτελούσε τον τέλειο αντικατοπτρισμό της νέας εποχής. Το σιδερένιο άτομό του είναι μεγεθυνμένο 165 δισεκατομμύρια φορές. Καθεμιά από τις εννέα σφαίρες που το αποτελούν είναι ένα μουσείο με διάμετρο 18 μέτρα. Όλες οι σφαίρες συνδέονται με ανελκυστήρεs .
Το κέντρο των Βρυξελλών χωρίζεται σε δύο περιοχές. Η κάτω πόλη κατοικείτο από εργάτες και μετανάστες και περιλαμβάνει την παλιά πόλη του 17ου αιώνα, τη Μεγάλη πλατεία, καθώς και την κοσμοπολίτικη Πλατεία Μπροουκέρ και την ιστορική εργατική συνοικία Μαρόλ. Η 'Ανω πόλη είναι μία κομψή συνοικία, η οποία περικυκλώνει το πάρκο Μπρίξελ. Την περιοχή διασχίζει η Λεωφόρος Royale, που καταλήγει στο Βασιλικό Παλάτι του 18ου αιώνα, όπου στεγάζονται μερικά από τα σημαντικότερα μουσεία τέχνης της πόλης. Οι Βρυξέλλες είναι η δίγλωσση πρωτεύουσα του Βελγίου. Αυτό σημαίνει ότι και τα γαλλικά αλλά και τα ολλανδικά είναι επίσημες γλώσσες της πόλης. Επιπλέον, είναι μία κοσμοπολίτικη πόλη όπου πολλοί διαφορετικοί πολιτισμοί ζουν μαζί και όπου διάφορες γλώσσες μπορούν να ακούγονται σε κάθε δρόμο. Η ίδια ποικιλομορφία και διαφορά μπορεί επίσης να παρατηρηθεί και στα διαφορετικά αρχιτεκτονικά στιλ που μπορείτε να βρείτε στις Βρυξέλλες.
Η καρδιά των Βρυξελλών και το μέρος για να αρχίσετε να γνωρίζετε την πόλη είναι το Grand' Place (Grote Markt). Αυτή η ιστορική εμπορική συνοικία με τις μεγαλοπρεπείς συντεχνίες και το εντυπωσιακής γοτθικής ομορφιάς Δημαρχείο, έχει ευρέως θεωρηθεί ως μία από τις πιο όμορφες συνοικίες στην Ευρώπη. Η Μεγάλη Πλατεία είναι σημείο αναφοράς για όσους επισκέπτονται τις Βρυξέλλες. Αρκετούς αιώνες μετά τη δημιουργία της, η πολύβουη πλακόστρωτη πλατεία συγκεντρώνει τα καλύτερα σωζόμενα δείγματα της βελγικής αρχιτεκτονικής του 17ου αιώνα με ένα εκπληκτικό συγκρότημα φλαμανδικών αναγεννησιακών κτηρίων.
Το Βασιλικό παλάτι είναι το σημαντικότερο από αυτά που βρίσκονται γύρω από το πάρκο Μπρίξελ. Εδώ διαμένει ο Βέλγος μονάρχης. Το 1820 ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την ανέγερση του σύγχρονου παλατιού στο μέρος όπου βρισκόταν το παλάτι Κουντενπέρ. Τον 20ο αιώνα έγιναν αλλαγές στο εσωτερικό του παλατιού και αναστηλώθηκαν παλαιότερα τμήματά του. Από τον Ιούλιο ως το Σεπτέμβριο μπορείτε να περιηγηθείτε στις πολυτελείς αίθουσες του. Αξίζει να δείτε την αίθουσα του θρόνου, τη σάλα με τους καθρέφτες.
Αυτό το αγαλματίδιο, ύψους 30 εκατοστών, παριστάνει ένα αγοράκι που κατουράει σε μία λιμνούλα. Το μανεκέν Πις είναι για τις Βρυξέλλες ό, τι η Φοντάνα ντι Τρέβι για τη Ρώμη ή τα λιοντάρια της πλατείας Τραφάλγκαρ για το Λονδίνο. Αυτό το αυθεντικό μπρούντζινο άγαλμα του Ζερόμ Ντικενουά του πρεσβύτερου τοποθετήθηκε το 1619, σχολιάζοντας με χιούμορ την έλλειψη πόσιμου νερού στην περιοχή. Δεν γνωρίζουμε επακριβώς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε αυτό το διάσημο αγαλματίδιο. Το μυστήριο, λοιπόν, που το περιβάλλει, συμβάλλει στη γοητεία του. Σύμφωνα με όσα θρυλούνται, το 12ο αιώνα ο γιος ενός Δούκα πιάστηκε επί το έργω δίπλα σε ένα δέντρο στο πεδίο της μάχης και απαθανατίστηκε ως σύμβολο της γενναιότητας του βελγικού έθνους.
Η Αψίδα του θριάμβου (Arc de Triomphe)
Ένα από τα πολύ σημαντικά αξιοθέατα, φυσικά, είναι η αψίδα του θριάμβου. Αυτή η αψίδα χτίστηκε με σκοπό να απεικονίσει το λαμπρό παρελθόν των Βρυξελλών. Επίσης λειτούργησε ως η νέα πύλη εισόδου στο κέντρο, για ανθρώπους που έμπαιναν από την ανατολική πλευρά των Βρυξελλών, δια μέσου του νεόχτιστου δρόμου Tervurenlaan/Avenue de Tervueren. Η αψίδα αυτή βασίστηκε στην Αψίδα του Θριάμβου του Παρισιού. Δεν ολοκληρώθηκε εγκαίρως για τους εορτασμούς της 50ης Επετείου, αλλά τελείωσε το 1905. Βρίσκεται στο πάρκο Σενκαντενέρ μαζί με δύο εκθεσιακούς χώρους που μετατράπηκαν σε μουσεία, το Βασιλικό μουσείο ιστορίας και τέχνης και το Στρατιωτικό μουσείο.
Ο καθεδρικός του Αγίου Μιχαήλ και της Αγίας Γουδούλης είναι η μητρόπολη του Βελγίου. Αποτελεί το ωραιότερο σωζόμενο δείγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής της Βραβάντης. Οι εργασίες ανέγερσης του γοτθικού καθεδρικού ναού ξεκίνησαν το 1226 επί Ερρίκου του Α΄, Δούκα της Βραβάντης, και συνεχίστηκαν για περισσότερο από 300 χρόνια. Τελικά, το κτίσμα ολοκληρώθηκε με την κατασκευή των δύο πρόσθιων πύργων, στις αρχές του 16ου αιώνα. Το εσωτερικό του είναι εντελώς απογυμνωμένο. Αυτό οφείλεται στις λεηλασίες των προτεσταντών εικονοκλαστών το 1597-80 και των Γάλλων επαναστατών το 1783. Ύστερα από σειρά εκτεταμένων εργασιών ανακαίνισης, παραδόθηκε στο κοινό λαμπρότερο και εντυπωσιακότερο. Αξίζει να παρατηρήσετε το παράθυρο της Δευτέρας Παρουσίας, τον μπαρόκ άμβωνα.
Βασιλικό μουσείο Καλών Τεχνών
Το Μουσείο Αρχαιοτήτων και το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης είναι γνωστά με την ονομασία Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών. Το μουσείο Αρχαιοτήτων είναι το μεγαλύτερο και στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίσμα που σχεδίασε ο Αλφόνς Μπαλά μεταξύ 1874 και 1880. Η συλλογή χρονολογείται από το 18ο αιώνα. Στην αρχή περιλάμβανε μερικά από τα έργα που άφησε στο διάβα του ο γαλλικός επαναστατικός στρατός, ο οποίος έκλεψε πολλούς θησαυρούς από τις Βρυξέλλες για να τους μεταφέρει στο Παρίσι. Η μικρή συλλογή αρχικά εκτέθηκε στο παλάτι του Καρόλου της Λωραίνης. Στη συνέχεια, αυξήθηκε από δωρεές και αγορές έργων. Το σημερινό μουσείο άνοιξε το 1887. Το Μουσείο Αρχαιοτήτων φημίζεται για την πλουσιότερη και καλύτερη συλλογή φλαμανδικών έργων τέχνης στον κόσμο. Ανάμεσα στα άλλα θα θαυμάσετε έργα του Ρούμπενς και του Βαν Ντάικ. Έργα που μπορείτε να βρείτε εδώ είναι "Η κοίμηση της Θεοτόκου" του Ρούμπενς και "Ο Ευαγγελισμός του τεχνίτη" του Φλεμάιγ. Το μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εγκαινιάστηκε το 1984. Η αρχιτεκτονική του εντυπωσιάζει. Οκτώ από τα επίπεδα του εν λόγω κτηρίου είναι υπόγεια. Το φως του ήλιου, όμως, που μπαίνει από το φεγγίτη που είναι προσανατολισμένος στην Πλατεία του Μουσείου, αναδεικνύει με μοναδικό τρόπο τα έργα τέχνης. Τα τρία υπόγεια επίπεδα φιλοξενούν εποχικές εκθέσεις. Όπως και στο μουσείο Αρχαιοτήτων, η συλλογή είναι πολύ πλούσια και τα εκθέματα παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά. Υπάρχουν έργα γνωστών ζωγράφων του 20ου αιώνα. Πιο δημοφιλή, πάντως, είναι τα έργα των Βέλγων σουρεαλιστών. Εδώ θα έχετε την ευκαιρία να θαυμάσετε τη "Γυναίκα με Γαλάζιο φόρεμα" του Ρικ Βάουτερ και την "Περιοχή του Arnheim" του Ρενέ Μαγκρίτ.
Μουσείο φυσικών επιστημών
Το μουσείο του Βασιλικού ινστιτούτου φυσικών επιστημών του Βελγίου, δίνει μία φανταστική γενική επισκόπηση της φυσικής ζωής στο Βέλγιο και οπουδήποτε, τώρα και κατά τη διάρκεια των αιώνων. Μερικές από τις κύριες αίθουσες έχουν αναδομηθεί για να εξωραΐσουν και να βελτιώσουν την παρουσίαση της συλλογής. Ο σημαντικότερος πόλος έλξης του μουσείου είναι η μεγαλοπρεπής συλλογή με σκελετούς ιγκουάνα, ηλικίας 250 εκατομμυρίων ετών. Οι σκελετοί αυτών των δεινοσαύρων, βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα στο μικρό χωριό Bernissart στα νότια του Βελγίου. Οι υπέροχοι αναδομημένοι σκελετοί προσελκύουν πάρα πολύ κόσμο κάθε χρόνο. Επίσης διαθέτει διαδραστικά και εκπαιδευτικά εκθέματα, που καλύπτουν κάθε πτυχή της φυσικής ιστορίας. Είναι ένα υπέροχο μουσείο για επίσκεψη με παιδιά.
Βασιλικά μουσείο Ιστορίας και Τέχνης
Γνωστό ως Μουσείο Σενκαντενέρ, το εξαιρετικό αυτό μουσείο βρίσκεται εδώ από τις αρχές του 1900. Η ιστορία όμως της συλλογής του, χρονολογείται από το 15ο αιώνα. Τα τμήματα των αρχαίων πολιτισμών περιλαμβάνουν την Αίγυπτο και την Ελλάδα, την Περσία και την 'Απω Ανατολή. Υπάρχουν εκθέματα από το Βυζάντιο, το Ισλάμ, την Κίνα και την Ινδική χερσόνησο, καθώς και από τους προκολομβιανούς πολιτισμούς της Αμερικής. Υπάρχουν, επίσης, πλήθος διακοσμητικά αντικείμενα όπως γυαλικά, ασημικά, πορσελάνες και μία εξαιρετική συλλογή από δαντέλες και ταπισερί. Τα θρησκευτικά γλυπτά και τα βιτρό εκτίθενται κάτω από τις θολωτές οροφές, γύρω από μία αυλή και από τα περιστύλια των ναών.
Βασιλικό μουσείο του στρατού και της στρατιωτικής ιστορίας
Μαζί με το τμήμα που είναι αφιερωμένο στην αεροπορία, η έκθεση καλύπτει πλήρως την ιστορία του βελγικού στρατού από όλες τις απόψεις, από τα τέλη του 1700 μέχρι σήμερα. Εκτίθενται όπλα, στολές, παράσημα και πίνακες. Υπάρχει, επίσης, ένα τμήμα αφιερωμένο στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Δύο νέα τμήματα καλύπτουν τους παγκόσμιους πολέμους και τη δράση της Βελγικής Αντίστασης.
Το μουσείο κινουμένων σχεδίων και κόμιξ αποτίνει φόρο τιμής στο πάθος των Βέλγων για τα κόμιξ - ή αλλιώς bandes dessinees - και στους πολλούς Βέλγους και ξένους καλλιτέχνες του είδους. Η συλλογή που κατανέμεται σε τρία επίπεδα, στεγάζεται σε ένα αρνουβό κτήριο του Ορτά. Σε μία από τις αίθουσες του μπορείτε να περιηγηθείτε στον κόσμο του Τεντέν και των Στρούμφ, οι δημιουργοί των οποίων ήταν Βέλγοι. Το μουσείο διοργανώνει εκθέσεις με έργα διάσημων καλλιτεχνών κόμιξ και επίσης, στεγάζει περίπου 6,000 αυθεντικά κλισέ, τα οποία εκτίθενται εκ περιτροπής, καθώς και ένα πολύτιμο αρχείο φωτογραφιών και χειροτεχνημάτων.
Ο αρχιτέκτονας Βίκτωρ Ορτά, σύμφωνα με πολλούς, θεωρείται ο πατέρας του κινήματος αρ νουβό. Η συμβολή του στην αρχιτεκτονική ανάπλαση των Βρυξελλών είναι αξιοσημείωτη. Το μουσείο που είναι αφιερωμένο στο ιδιόμορφο ύφος του, στεγάζεται στην αναστηλωμένη οικία του, που σχεδίασε ο ίδιος μεταξύ 1898 και 1901.Το ταλέντο του φαινόταν όχι μόνο στις οραματικής αρχιτεκτονικής συλλήψεις του, αλλά και στις τολμηρές διακοσμητικές λύσεις που πρότεινε. Το άνετο εσωτερικό του μουσείου Ορτά επιβεβαιώνει τα ανωτέρω. Αξίζει να δείτε την κεντρική σκάλα στην οποία οι καθρέφτες και τα τζάμια φιλτράρουν το φυσικό φως, τη Τραπεζαρία, της οποίας οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με άσπρα εμαγιέ πλακάκια, που φτάνουν μέχρι την περίτεχνη οροφή.
Δημαρχείο
Η ιδέα της κατασκευής του δημαρχείου, το οποίο θα αντικατόπτριζε τον κυρίαρχο ρόλο των Βρυξελλών στον εμπορικό χάρτη της Ευρώπης, απασχολούσε τις αρχές της πόλης ήδη από τον 13ο αιώνα. Το 1401 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος και οι εργασίες κατασκευής του κτιρίου ολοκληρώθηκαν το 1459. Ο Ζακ βαν Τίνεν ανέλαβε την αριστερή πτέρυγα και το καμπαναριό. Γι αυτό το έργο χρησιμοποίησε περίτεχνους κίονες, γλυπτά, ακρόπυργους και τοξωτές στοές. Ο Γιαν βαν Ρισμπρόεκ κατασκεύασε τον πυργίσκο το 1449, επισφραγίζοντας τη μεγαλοπρεπή εμφάνιση του κτιρίου. Το 1955 αναστηλώθηκε το άγαλμα του αγίου Μιχαήλ, προστάτη της πόλης, που χρονολογείται από το 1455. Το 1997 τοποθετήθηκε ξανά στη θέση του, στην κορυφή του πυργίσκου, όπου κατά το παρελθόν χρησίμευε ως ανεμοδείκτης. Στο εσωτερικό εκτίθενται ταπισερί του 15ου αιώνα και άλλα έργα τέχνης.
Χρηματιστήριο
Το χρηματιστήριο των Βρυξελλών, Λα Μπρουρς, είναι από τα εντυπωσιακότερα κτίσματα της πόλης και δεσπόζει στην ομώνυμη πλατεία. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Λέον Σις και χτίστηκε από το 1867 μέχρι το 1873. Η περίτεχνη σκαλιστή πρόσοψή του είναι πολύ εντυπωσιακή. Φημολογείται ότι ο Γάλλος γλύπτης Ωγκύστ Ροντέν φιλοτέχνησε την Αφρική και την Ασία, αλλά και τις τέσσερις καρυάτιδες του εσωτερικού. Ο γλύπτης Ζαν ντε Χεν έφτιαξε τις δύο πανέμορφες φτερωτές φιγούρες, που απεικονίζουν το καλό και το κακό, κάτω από περιστύλιο. Η πρόσβαση σε ορισμένα μέρη του κτιρίου είναι ελεύθερη. Τις καθημερινές, όμως, η επίσκεψη δεν είναι τόσο ευχάριστη, λόγω της έντασης που επικρατεί στη διάρκεια των συνεδριάσεων.
Οι όμορφοι κήποι σχεδιάστηκαν το 1890. Στα κιγκλιδώματα που τους περικλείουν, υπάρχουν 48 μπρούντζινα αγαλματίδια του Πολ Χανκάρ. Το κάθε ένα από αυτά συμβολίζει και μια διαφορετική μεσαιωνική συντεχνία της πόλης. Στο πίσω μέρος των κήπων υπάρχει ένα σιντριβάνι, το οποίο φτιάχτηκε για να τιμηθούν οι δούκες Εγμόνδος και Χορν. Αυτοί ήταν οι ηγέτες της Ολλανδικής εξέγερσης κατά της τυραννικής διακυβέρνησης του Ισπανού βασιλιά Φιλίππου του Β'. Απαγχονίστηκαν στη Μεγάλη πλατεία το 1568. Εκατέρωθεν της κρήνης υπάρχουν τα αγάλματα 12 επιφανών προσωπικοτήτων του 15ου και 16ου αιώνα, όπως του Μπερνάρ βαν Ορλί, του οποίου το βιτρό κοσμούν τον καθεδρικό ναό της πόλης, και του Γεράρδου Μερκάτορ, Φλαμανδού γεωγράφου, του οποίου ο χάρτης της υφηλίου αποτελεί τη βάση των περισσότερων σύγχρονων χαρτών.
Βασιλική Σακρέ-Κερ
Το Κέκελμπεργκ είναι ένα μικρό και δημοφιλές προάστιο των Βρυξελλών. Από τα αξιοθέατα του ξεχωρίζει η Βασιλική του Σακρέ-Κερ. Η εκδρομή αξίζει για όσους ενδιαφέρονται για ένα από τα καλύτερα δείγματα αρ ντεκό. Ο Βασιλιάς Λεοπόλδος ο Β΄ ήθελε να χτίσει μία γιγαντιαίων διαστάσεων εκκλησία, δεδομένου ότι ο πληθυσμός των Βρυξελλών αυξανόταν ραγδαία στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ανάθεση του έργου έγινε το 1904, αλλά οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1970. Τα αρχικά σχέδια έγιναν από τον Πιερ Λανζερόκ, αλλά το τελικό κατασκεύασμα από αμμόλιθο και τερακότα οφείλεται στον 'Αλμπερτ βαν Χούφελ. Αυτή η σύγχρονη εκκλησία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα μεσαιωνικά θρησκευτικά κτίσματα στο κέντρο της πόλης και έχει αφιερωθεί σε όλους όσοι έχασαν τη ζωή τους για την πατρίδα, ιδιαίτερα στους χιλιάδες Βέλγους στρατιώτες που σκοτώθηκαν στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Ο τεράστιος πρασινοχάλκινος τρούλος, που υψώνεται 90 μέτρα πάνω από το έδαφος, είναι χωρίς καμιά αμφιβολία το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του ναού. Αν δεν καταφέρετε να επισκεφθείτε το ναό, μπορεί να θαυμάσετε τον τρούλο του από διάφορα σημεία στην πόλη. Είναι σίγουρο ότι η θέα θα σας μείνει αξέχαστη.
Το Ατόμιουμ χτίστηκε για την παγκόσμια Έκθεση του 1958 και είναι το σήμα κατατεθέν των Βρυξελλών όπως ο πύργος του 'Αιφελ του Παρισιού ή το Κολοσσαίο της Ρώμης. Στα τέλη του 1950, καθώς η υφήλιος εισερχόταν στην εποχή των διαστημικών ταξιδιών, το σχέδιο του Αντρέ Ουότερκιν αποτελούσε τον τέλειο αντικατοπτρισμό της νέας εποχής. Το σιδερένιο άτομό του είναι μεγεθυνμένο 165 δισεκατομμύρια φορές. Καθεμιά από τις εννέα σφαίρες που το αποτελούν είναι ένα μουσείο με διάμετρο 18 μέτρα. Όλες οι σφαίρες συνδέονται με ανελκυστήρεs .
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
