Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βατικανό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βατικανό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2013

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ


Λατινικοί στίχοι

O felix Roma - O Roma nobilis.
Sedes es Petri, qui Romae effudit sanguinem,
Petri, cui claves datae sunt regni caelorum.
Pontifex, Tu successor es Petri;
Pontifex, Tu magister es tuos confirmas fratres;
Pontifex, Tu qui Servus servorum Dei,
hominumque piscator, pastor es gregis,
ligans caelum et terram.
Pontifex, Tu Christi es vicarius super terram,
rupes inter fluctus, Tu es pharus in tenebris;
Tu pacis es vindex, Tu es unitatis custos,
vigil libertatis defensor; in Te potestas.
Tu Pontifex, firma es petra, et super petram
hanc aedificata est Ecclesia Dei.
O felix Roma - O Roma nobilis.

Ελληνική μετάφραση

Ω, ευτυχισμένη Ρώμη – ω, ένδοξη Ρώμη
Είσαι η έδρα του Πέτρου, του οποίου το αίμα χύθηκε στη Ρώμη,
Του Πέτρου, στον οποίο δόθηκαν τα κλειδιά του βασιλείου των ουρανών
Ποντίφικα, εσύ είσαι ο διάδοχος του Πέτρου,
Ποντίφικα, είσαι ο δάσκαλος, εξασφαλίζεις τη σιγουριά των αδερφών σου.
Ποντίφικα, εσύ που είσαι ο Υπηρέτης των Δούλων του Θεού
Και αλιεύς ανθρώπων, Ποιμένας του Κοπαδιού,
Σύνδεσμος Παραδείσου και Γης.
Ποντίφικα, εφημέριε του Χριστού στη γη,
Λιμάνι ανάμεσα στα κύματα, είσαι πυρσός στο σκοτάδι,
Είσαι προστάτης της ειρήνης, φρουρός της ενότητας,
Άγρυπνος φύλακας της ελευθερίας, σε εσένα είναι η εξουσία.
Εσύ Ποντίφικα, είσαι ο ακλόνητος βράχος, και πάνω
Σε αυτόν το βράχο χτίστηκε η Εκκλησία του Θεού.
Ω ευτυχισμένη Ρώμη- Ω ένδοξη Ρώμη.



Πηγές: wikipedia.org, livepedia.org, trivago.gr, europa.eu, google.gr

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ


Οι Πάπες στον κοσμικό ρόλο τους κυβέρνησαν ένα μέρος της ιταλικής χερσονήσου για περισσότερο από χίλια έτη μέχρι και το μέσο του 19ου αιώνα, όταν προσαρτήθηκαν πολλά από τα παπικά κράτη στο νέο ενωμένο Βασίλειο της Ιταλίας. Το 1870, τα εδάφη του Πάπα μειώθηκαν περαιτέρω όταν προσαρτήθηκε η Ρώμη.Οι διαφωνίες μεταξύ μιας σειράς Παπών και της Ιταλικής κυβέρνησης επιλύθηκαν το 1929 με τις τρεις Λατερανές Συνθήκες, οι οποίες καθιέρωσαν την ανεξαρτησία της πόλης του Βατικανού και χορήγησαν στο ρωμαιοκαθολικισμό ειδική θέση στην Ιταλία(11 Φεβρουαρίου 1929). Το 1984, ένα κονκορδάτο μεταξύ της Αγιας Έδρας και της Ιταλίας τροποποίησε κάποιες από τις προηγούμενες διατάξεις των Συνθηκών, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοκαθεδρίας του ρωμαιοκαθολικισμού ως ιταλικής κρατικής θρησκείας.
Πόλη Βατικανού - επίσημα αναφερόμενη ως κράτος της πόλης του Βατικανού είναι στη σύγχρονη εποχή η έδρα των Παπών.Αποτελεί το μικρότερο ανεξάρτητο κράτος στον κόσμο από άποψη εδάφους και πληθυσμού. Τα σύνορά του είναι συμπεριεκτικά με την Αγια Έδρα, την εκκλησιαστική αρχή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Αρχηγός του κράτους είναι ο Πάπας και επικεφαλής της κυβέρνησης ο Γραμματέας του κράτους, υπάρχει επίσης και ο Κυβερνήτης της πόλης του Βατικανού.Οι επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ταυτόχρονα μέλη της ρωμαϊκής κουρίας. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Mons Vaticanus, γνωστό επίσης ως Λόφο του Βατικανού. Η τελευταία εκλογή Πάπα έλαβε χώρα στις 19 Απριλίου του 2005.

Γλώσσα

Τα λατινικά είναι η γλώσσα που ομιλούνταν αρχικά στην περιοχή γύρω από τη Ρώμη, το λεγόμενο Λάτιο. Έγινε πολύ σημαντική ως επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όλες οι ρομανικές γλώσσες (γνωστές και ως λατινογενείς) προέρχονται από τα λατινικά και πολλές λατινικές λέξεις υπάρχουν στις σύγχρονες γλώσσες όπως τα αγγλικά.

Η λατινική γλώσσα ανήκει στον ιταλικό κλάδο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Είναι συγγενής της αρχαίας ελληνικής στη μορφολογία και τη δομή γενικότερα. Αποτελούσε αρχικά το γλωσσικό ιδίωμα μιας περιοχής που εκτεινόταν από τον κάτω ρου του Τίβερη έως το σημερινό Μόντε Αλμπάνο. Με τον καιρό έγινε η γλώσσα των κατοίκων της Ρώμης και σιγά-σιγά κάλυψε ολόκληρη την επαρχία του Λατίου (Λατ. Latium, ιταλ. Lazio), οπότε πήρε το όνομα λατινική. Στη συνέχεια, επεκτάθηκε έξω από το Λάτιο, έσβησε τις γειτονικές διαλέκτους που λίγο διέφεραν από εκείνη (σαβινική και μαρσική διάλεκτος), υπερίσχυσε της οσκικής γλώσσας, έσβησε την ουμβρική και, στα χρόνια του Χριστού, τη βενετική. Τέλος απορρόφησε τη μη ινδοευρωπαϊκή Ετρουσκική γλώσσα, την κελτική γλώσσα της κοιλάδας του Πάδου και της εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας (Gallia Cisalpina), καθώς και τη μεσσαπική.



Πηγές: wikipedia.org, livepedia.org, trivago.gr, europa.eu, google.gr


ΙΣΤΟΡΙΑ



Α΄ Περίοδος: μέχρι το 590

Το Παπικό ή Ποντιφικό κράτος (Ιταλ. Stato Pontificio) υπήρξε κράτος της κεντρικής Ιταλίας υφιστάμενο από τον Η΄ μέχρι τον ΙΘ΄ αιώνα, ιδρυθέν ως "κοσμική" κυριαρχία των Παπών, με κέντρο και πρωτεύουσα τη Ρώμη. Κατείχε μεγάλες εκτάσεις κατά διάφορες εποχές με τόση συχνή μεταβολή που ιστορικά δεν έχει συμβεί σε κανένα άλλο κράτος, οφειλόμενο κυρίως στην έλλειψη επαρκών υπερασπιστών. Δεν έχει ακόμη ιστορικά εξακριβωθεί η απαρχή της κοσμικής αυτής εξουσίας.

Η κοσμική εξουσία των Παπών οφείλεται κυρίως στην πρωτεύουσα θέση που κατέλαβαν με τον καιρό στη Δυτική Εκκλησία. Στην αρχή ο τίτλος του Πάπα δεν παρείχε κανένα πρωτείο. Λόγω όμως του ότι η Ρώμη ήταν πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, ο εδρεύων σε αυτή επίσκοπος προσλάμβανε αυτοδίκαια πρωτεύουσα θέση μεταξύ των άλλων επισκόπων. Το πρωτείο αυτό ενισχυόταν και από την αμφίβολη παράδοση ότι οι Πάπες ήταν διάδοχοι του Αποστόλου Πέτρου, που ο θρύλος ήθελε να έχει μεταβεί στη Ρώμη και να έχει μαρτυρήσει εκεί.

Όταν ο Ιουστινιανός προσάρτησε εκ νέου την Ιταλία στην αυτοκρατορία του το 554, οι Πάπες βρέθηκαν να έχουν μεγάλες εδαφικές εκτάσεις και πλούτη, που προέρχονταν από δωρεές πιστών, είχαν συγκεντρώσει δύναμη πολύ μεγαλύτερη των Βυζαντινών Εξάρχων. Μετά τη λομβαρδική κατάκτηση (568) η έδρα της Βυζαντινής Εξαρχίας μεταφέρθηκε από τη Ρώμη στη Ραβέννα. Ο Πάπας απομείνας στη Ρώμη επεβλήθη στη συνείδηση των Ιταλών ως κύριος της Ρώμης επισκιάζοντας και αυτήν την εξουσία του Δούκα που κυβερνούσε εν ονόματι της Αυτοκρατορίας στη Ρώμη και τη γύρω περιοχή.



Β΄ Περίοδος: 590-860

Ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ επιλεγόμενος Μέγας (590 – 604) υπήρξε ο κύριος διοργανωτής της ρωμαϊκής εκκλησίας και διαπραγματευόταν με τους Λομβαρδούς ως απόλυτος κύριος. Αργότερα το εναντίον των εικόνων "έδικτον2 του Αυτοκρ. Λέοντος του Ισαύρου (726) έφερε ως αφορμή τον Πάπα Γρηγόριο Β΄ να επαναστατεί και να αποσπά τις τελευταίες Βυζαντινές Κτήσεις, ιταλικές επαρχίες, μεταξύ των οποίων και την Ρώμη, λαμβάνοντας τον τίτλο του πατρός της ρωμαϊκής δημοκρατίας εκλεγόμενος απευθείας υπό του κλήρου και των πολιτών.Το 781 ο Κάρολος ο Μέγας αφού κατέκτησε την κεντρ. Ιταλία μέχρι τον ποταμό Γκαριλιάνο ίδρυσε το Βασίλειο της Ιταλίας συμπεριλαμβάνοντας την Ρώμη μετά των παπικών κτήσεων, παραχωρήσας αυτό στον υιό του, Πιπίνο. Τότε ο Πάπας Λέων ο Γ΄ σε ένδειξη υποταγής, απέστειλε στον Κάρολο «τας κλείδας του τάφου του Αποστόλου Πέτρου» (795). Αργότερα σε στάση εναντίον του ο Πάπας Λέων Γ΄ ξανακαλεί τον Κάρολο , ο οποίος και τον αποκατέστησε στην έδρα του. Ο Πάπας Λέων ευγνωμονών στις 25 Δεκεμβρίου 800 έχρισε τον Κάρολο τον Μέγα, Αυτοκράτορα του Ρωμαϊκού κράτους και ο οποίος στη συνέχεια αύξησε κατά πολύ την εξουσία του Πάπα όχι όμως και την διακυβέρνηση των υπό τον Πάπα χωρών. Αυτή η "κοσμική" εξουσία του Πάπα, μη σαφώς καθορισθείσα – επί τούτου για να αυξάνεται – δεν διατηρήθηκε στην επακολουθείσα αναρχία εκ της διάλυσης της καρολιγγείου αυτοκρατορίας.



Γ' Περίοδος: 860-1254

Το 962 με την ανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό του Όθωνος του Μεγάλου Βασιλέως της Γερμανίας, τον οποίο είχε καλέσει ο Πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ κατά του Βερεγγαρίου Β΄ Βασιλέως της Ιταλίας, κατέστησε την Αγία Έδρα και σχεδόν ολόκληρη την Ιταλία γερμανική κτήση. Το 1059 ο Πάπας Νικόλαος Β΄ απεφάσισε η εκλογή των Παπών εις το εξής να γίνεται υπό μόνο των Καρδιναλίων, ο δε Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ (1073) καθόρισε στο μέλλον η εκλογή των Παπών να μην επικυρώνεται από τον Αυτοκράτορα. Η απόφαση αυτή δημιούργησε σειρά αγώνων μεταξύ Αυτοκρατόρων και Παπών δημιουργώντας το περίφημο ζήτημα της «αμοιβαίας επικύρωσης» της εκλογής. Δηλ. ενώ οι Αυτοκράτο- ρες ζητούσαν το δικαίωμα να επικυρώνουν την εκλογή των Παπών, οι Πάπες διεκδικούσαν το δικαίωμα να επικυρώνουν και αυτοί, δια της υπ΄αυτών στέψης, την εκλογή των Αυτοκρατόρων. Κατά τους αγώνες αυτούς οι Πάπες απέκτησαν μεγάλη "κοσμική" εξουσία που έφθασε στο σημείο της ταπεινώσεως του Αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄ στη Κανόσσα το 1077.



Δ' Περίοδος: 1254-1789

Επί Πάπα Ιουλίου Β΄ προσαρτήθηκε η Περουγία και η Βολωνία. Επί Πάπα Λέοντος Γ΄ το Ποντιφικό κράτος κατέλαβε το Δουκάτο του Ουρμπίνο, το Πέζαρο και την Σινιγκάλια. Με την πώληση όμως των περίφημων «συχωροχαρτιών» ξέσπασε το κίνημα των «μεταρρυθμίσεων» το οποίο και κατέληξε στην απόσπαση μεγάλου μέρους της Ευρώπης από την Καθολική Εκκλησία και την επιρροή του Πάπα. Τότε το Ποντιφικό κράτος αρχίζει σφοδρούς αγώνες κατά των διαμαρτυρομένων κρατών. Με την εκραγείσα Γαλλική Επανάσταση 1789 που ακολούθησε κατάσχεση των εκκλησιαστικών κτημάτων, κατάργηση των προνομίων του κλήρου και κατάληψη παπικών εδαφών (Αβινιόν και Βεβεσόν) ο Πάπας υποχρεώθηκε να στραφεί υπέρ των εχθρών της Επανάστασης.



Ε' Περίοδος: 1789-1849

Με την προέλαση όμως των γαλλικών στρατευμάτων στην Ιταλία τα διάφορα τμήματα του Ποντιφικού κράτους επαναστάτησαν και απέβησαν γαλλικές επαρχίες, η δε Ρώμη ανακηρύχθηκε Δημοκρατία (1798).O Πάπας Πίος Ζ΄ εξορίστηκε στη Σαβόνα όπου μετά την πτώση του Ναπολέοντα (1814) επανήλθε στη Ρώμη και το Συνέδριο της Βιέννης απέδωσε πάντα τα εδάφη που αποτελούσαν το πριν της Γαλλικής Επανάστασης Ποντιφικό κράτος εκτός της Φεράρας που περιήλθε στην Αυστρία. Η κοσμική όμως εξουσία των Παπών που ακολούθησε υπήρξε αντιδραστικότατη, οι κατασχέσεις, φυλακίσεις, εξορίες, φόνοι και παντός είδους καταπιέσεις προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις, συνωμοσίες ακόμη και απόπειρες επαναστάσεων. Ένεκα αυτών οι Πάπες στηρίζονταν στις αυστριακές λόγχες. Κατά την εκλογή του Πάπα Γρηγορίου ΙΣΤ΄ εξερράγησαν επαναστάσεις στη Βολονία, Ρομανία, Μαρίνες και Ουμβρία οι οποίες και καταπνίγηκαν υπό των αυστριακών στο αίμα Μετά την επανάσταση του 1848 και την πτώση της Ρωμαϊκής δημοκρατίας (1849) η κατάσταση παρέμενε ίδια.



Στ' Περίοδος: 1849-1929

Μετά την γαλλο-σαρδηνική συμμαχία και την ήττα της Αυστρίας στη Μελέντα που γενικεύθηκε η κίνηση των διαφόρων περιοχών της Ιταλίας για ένωσή τους με τον Οίκο της Σαβοΐας, επαναστάτησαν εκ νέου η Βολονία (Μπολόνια, η Ρομανία, οι Μαρίνες και η Ουμβρία που και πάλι πνίγηκαν στο αίμα από τους Ελβετούς μισθοφόρους με φοβερές σφαγές 20 Ιουνίου και 21 Ιουνίου 1857 στην Περουγία (Περούτζια) . Στις 22 Μαρτίου 1860 η Βολονία και η Ρομανία με δημοψήφισμα κηρύχθηκαν υπέρ της ένωσής των με το υπό τον Βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ Ιταλικό Βασίλειο. Το ίδιο έτος 4 Νοεμβρίου 1860 οι Μαρίνες και η Ουμβρία τις μιμήθηκαν. Η Ρώμη εκκενώθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα το (1864), αν και αυτά ανακλήθηκαν για την προστασία των Παπών (1867) και αποχώρησαν τελικά το 1870 (λόγω της έναρξης του γαλλογερμανικού πολέμου). Τότε τα Ιταλικά στρατεύματα με συμμετοχή των Γαριβαλδινών εισήλθαν στη Ρώμη και μετά μακρύ κανονιοβολισμό στις 20 Σεπτεμβρίου 1870 κατέλυσαν το Ποντιφικό κράτος.Στις 2 Οκτωβρίου 1870 οι κάτοικοι ψήφισαν την ένωση με το Ιταλικό Βασίλειο και στις αρχές του 1871 πρωτεύουσα ορίσθηκε η Ρώμη. Έτσι έληξε η "κοσμική" εξουσία των Παπών εναντίον των οποίων από του 896 μέχρι του 1859 έγιναν 171 επαναστάσεις από τις οποίες οι 80 εντός της Ρώμης.



Η' Περίοδος: 1929-2012

Επί Πάπα όμως Πίου ΙΑ' και της ιταλικής κυβερνήσεως του Μουσολίνι συνήφθη στο Λατερανό στις 11 Φεβρουαρίου 1929 συνθήκη με την οποία ιδρύθηκε νέο μικροσκοπικό ανεξάρτητο κράτος με το όνομα «Κράτος της πόλεως του Βατικανού» (Stato della Città del Vaticano) και κατέβαλε 750.000.000 ιταλ. λίρες σε μετρητά και ένα δις. Ιταλ. λίρες σε δάνειο ως αποζημίωση για την κατάληψη των εδαφών του Ποντιφικού κράτους (ποσό λιγότερο από αυτό που ανάθεσε για τον Πάπα ο ιταλικός νόμος του έτους 1871, αλλά που δεν τον δέχτηκε εκείνος). Παράλληλα ο Πάπας ανεγνώρισε το Βασίλειο της Ιταλίας, με την Ρώμη πρωτεύουσα αυτού, παραιτούμενος του λοιπού επί παντός δικαιώματος και διεκδίκησης των άλλοτε ποντιφικών εδαφών.


Πηγές: wikipedia.org, livepedia.org, trivago.gr, europa.eu, google.gr

OIKONOMIA



Οικονομία

Η μοναδική, μη εμπορική οικονομία της Πόλης του Βατικανού υποστηρίζεται από τις συνεισφορές των ρωμαιοκαθολικών όλης της υφηλίου (γνωστές ως "Οβολός του Πέτρου"), την πώληση γραμματοσήμων και αναμνηστικών, τα αντίτιμα εισόδων στα μουσεία και την πώληση εκκλησιαστικών δημοσιεύμάτων. Το Βατικανό έχει ανεξάρτητο οικονομικό σύστημα και τις τράπεζές του. Τα εισοδήματα των εργαζομένων είναι αρκετά καλύτερα από τα αντίστοιχα αυτών που εργάζονται στην πόλη της Ρώμης. Το βιοτικό επίπεδο είναι διαφορετικό, τουλάχιστον στα δημόσια στοιχεία του, λόγω του ιδιαίτερα συγκρατημένου τρόπου ζωής που απαιτείται.



* Προϋπολογισμός:

o Εισοδήματα (2003): 252 εκατομμύρια δολάρια

o Δαπάνες (2003): 264 εκατομμύρια δολάρια.

* Βιομηχανίες: εκτύπωση και παραγωγή μωσαϊκών και στολών προσωπικού, παγκόσμιες τραπεζικές εργασίες και οικονομικές επενδύσεις.




                                            Πηγές: wikipedia.org, livepedia.org, trivago.gr, europa.eu, google.gr

ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ



1ον Στο κράτος του Βατικανού απαγορεύεται το διαζύγιο στα παντρεμένα ζευγάρια.

2ον Την μεγάλη Παρασκευή ο Πάπας βγαίνει και ψάλει έξω σε ένα εξώστη από την εκκλησία του Βατικανού προς το λαό που βρίσκεται υπομονετικά στην πλατεία του Βατικανού.

3ον Το κράτος του Βατικανού πηγαίνει συμφώνα με το παλιό ημερολόγιο της Ευρώπης .



                                       


Πηγές: wikipedia.org, livepedia.org, trivago.gr, europa.eu, google.gr

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ
Εσωτερικός Χώρος

Εσωτερικός Χώρος 
                                     










Αυτός ο ναός αποτελεί το κέντρο του καθολικού χριστιανισμού. Η πολυτέλεια του εσωτερικού του κτιρίου φέρει μαρτυρία για τον πλούτο της Καθολικής Εκκλησίας τον 16ο αιώνα. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, ο πρώτος χριστιανός αυτοκράτορας της Ρώμης, διέταξε να οικοδομηθεί μια βασιλική στο λόφο του Βατικανού. Η τοποθεσία ήταν συμβολική καθώς αυτός ήταν ο τόπος όπου ο Άγιος Πέτρος, ο επικεφαλής απόστολος, θάφτηκε το 64 μ.Χ. Ένα μικρό ιερό υπήρχε ήδη στην περιοχή και η νέα εκκλησία ολοκληρώθηκε περίπου το 349 μ.Χ. Στα μέσα του 15ου αιώνα, η βασιλική ήταν ένα ερείπιο και ο πάπας Νικόλας ο V’ διέταξε την αποκατάσταση και διεύρυνση της εκκλησίας με σχέδια του Μπερνάντο Ροσελλίνο (Bernardo Rossellino). Με το θάνατο όμως του πάπα τα έργα σταμάτησαν. Το 1506 ο Πάπας Ιούλιος ο Β’ εναπόθεσε τον πρώτο λίθο ενός νέου χριστιανικού ναού βασιλικού ρυθμού που ήταν να γίνει ο μεγαλύτερος στον κόσμο. Ο πάπας Ιούλιος ο δεύτερος όρισε τον Ντονάτο Μπραμάντε (Donato Bramante) ως βασικό αρχιτέκτονα της νέας Βασιλικής. Το 1547 ο Μιχαήλ Άγγελος (Michelangelo) διαδέχθηκε τον Μπραμάντε. Σχεδίασε τον επιβλητικό τρούλο και τροποποίησε ορισμένα από τα αρχικά σχέδια. O Μιχαήλ Άγγελος πέθανε το 1624 δύο χρόνια πριν τεθεί σε λειτουργία από τον Πάπα Ουρβανό VIII. Από τότε, αυτή η εκκλησία έγινε το κέντρο του Καθολικού Χριστιανισμού, συγκεντρώνοντας προσκυνητές από όλο τον κόσμο.Αρχές του 4ου αιώνα, και πιο συγκεκριμένα το 324 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας έχτισε πάνω σε ένα πολύ μικρό μνημείο στο σημείο μαρτυρίου του Απόστολου Πέτρου μία αρκετά μεγάλη, πεντάκλιτη βασιλική. Στους επόμενους αιώνες η βασιλική υπέστη αρκετές ζημιές λόγω των συνθηκών της εποχής, και των πολλαπλών λεηλασιών. Παρόλα αυτά όμως οι Πάπες φρόντιζαν να γίνονται συχνά ανακαινίσεις.Ο Πάπας Ιούλιος Β΄ αποφάσισε πως η σχεδόν 1200 ετών βασιλική του Κωνσταντίνου δεν αποτελούσε κατάλληλο μέρος ταφής για τον ίδιο, και έτσι έγιναν διαπραγματεύσεις για μια επέκταση της βασιλικής. Επειδή όμως σε πολλά σημεία ήταν ετοιμόρροπη, αποφασίστηκε να αρχίσει μία μνημειακή ανέγερση μιας νέας πολύ μεγαλύτερης βασιλικής. Στις 18 Απριλίου 1506 ξεκίνησε η ανέγερση της μεγαλοπρεπούς βασιλικής, η οποία ολοκληρώθηκε το 1614 από τον Πάπα Παύλο Ε΄. Για τη χρηματοδότηση αυτού του τεράστιου επιχειρήματος επιβλήθηκε πολύ βαριά φορολογία στους πιστούς, ενώ και η πώληση συγχωροχαρτιών ειδικά στην Γερμανία τον 16ο αιώνα συνέβαλλε αποφασιστικά στην κάλυψη των υπέρογκων εξόδων.


ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ




Ακριβώς μπροστά από την επιβλητική πρόσοψη της βασιλικής, απλώνεται η πλατεία του Αγίου Πέτρου, η οποία πλαισιώνεται από τους δύο ημικυκλικούς βραχίονες της βασιλικής. Τη δημιουργία της την οφείλουμε στον Ιταλό αρχιτέκτονα και γλύπτη Μπερνίνι. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1655 και ολοκληρώθηκε το 1667. Έχει μέγιστο πλάτος 240 μέτρων, ενώ το μέγιστο μήκος της φτάνει τα 340 μέτρα. Οι ελλειπτικές κιονοστοιχίες που πλαισιώνουν την πλατεία αποτελούνται από συνολικά 284 κίονες σε δωρικό ρυθμό, ο καθένας 15 μέτρα ψηλός.
Στο κέντρο της πλατείας ορθώνεται ένας 25 μέτρα ψηλός οβελίσκος, που προέρχεται από το τσίρκο του Νέρωνα, στο οποίο μαρτύρησε ο Απόστολος Πέτρος. Λέγεται ότι στη βάση του οβελίσκου υπάρχει στάχτη του Καίσαρα, ενώ στην κορυφή του λέγεται ότι βρίσκονται κομμάτια από τον Τίμιο Σταυρό. Ο οβελίσκος ζυγίζει 322 τόνους.


ΚΑΣΤΡΟ ΑΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ 











Το κάστρο του Αγίου Αγγέλου είναι ένα επιβλητικό κτίριο στη δεξιά όχθη του ποταμού Τίβερη με μια πολυτάραχη ιστορία ακόμη και για τα πρότυπα της Ρώμης. Το κτίριο λειτούργησε αρχικά ως μαυσωλείο, στη συνέχεια, έγινε μέρος του τείχους της πόλης και αργότερα μετατράπηκε σε φρούριο πριν λειτουργήσει ως παπική κατοικία και τέλος ως στρατώνας και στρατιωτική φυλακή. Σήμερα λειτουργεί ως εθνικό μουσείο. Το Μαυσωλείο του Αδριανού ξεκίνησε να κατασκευάζεται από τον αυτοκράτορα Αδριανό με την κατασκευή να ολοκληρώνεται το 139 μ.Χ., 16 χρόνια αφού ξεκίνησε και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του διαδόχου του Αδριανού, Αντωνίνου Πίου (Antoninus Pius). Ένας ελικοειδής διάδρομος του αρχικού μαυσωλείου οδηγεί στα κατώτερα επίπεδα του κτιρίου. Στην κορυφή του φρουρίου, πάνω από την πανοραμική βεράντα, υπάρχει ένα άγαλμα ενός αγγέλου που χτίστηκε από τον Φλαμανδό γλύπτη Pieter Verschaffelt. Το χάλκινο άγαλμα αντικατέστησε μία παλαιότερη έκδοση από μάρμαρο. Το άγαλμα απεικονίζει τον άγγελο που, σύμφωνα με το μύθο, εμφανίστηκε στην κορυφή του φρουρίου το έτος 590 και ως εκ θαύματος έληξε η σοβαρή επιδημία που είχε μολύνει την πόλη της Ρώμης. Μετά από τη μαρτυρία αυτή το κτίριο μετονομάστηκε Κάστρο του Αγίου Αγγέλου.

ΓΕΦΥΡΑ ΑΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ

Η γέφυρα είναι τώρα γνωστή ως Pont Sant'Angelo. Τα αγάλματα στη γέφυρα προστέθηκαν πολύ αργότερα. 


ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΠΕΛΑ ΣΙΣΤΙΝΑ




Η περίφημη Καπέλα Σιξτίνα (Cappella Sistina), όπου οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν όχι μόνο την εκπληκτική οροφή του Μιχαήλ Αγγέλου αλλά και μια σειρά από άλλα υπέροχα έργα τέχνης, καθώς η τελευταία απόφαση του καλλιτέχνη στο βωμό τοίχο.























ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ
Το Γρηγοριανό Αιγυπτιακό Μουσείο ιδρύθηκε το 1839 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄, ο οποίος είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Αίγυπτο. Διαθέτει εννέα δωμάτια αντικειμένων τέχνης σε σειρά από τον τρίτο αιώνα π.Χ. μέχρι και του τρίτου αιώνα μ.Χ.. Το Γρηγοριανό Ετρουσκικό Μουσείο ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Πάπα. Εδώ θα βρείτε σκεύη από την προ-ρωμαϊκή εποχή, όπως τη συλλογή αγγείων terra-cotta. Το πιο εντυπωσιακό της συλλογής είναι μια σειρά από αντικείμενα που βρέθηκαν σε μια νεκρόπολη, μεταξύ των οποίων και ένας θρόνος και μια άμαξα.

ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

 Η πινακοθήκη του Βατικανό (Vatican Pinacoteca), ένα από τα νεότερα μουσεία - άνοιξε το 1932. Οι πίνακες έχουν ένα φάσμα ηλικίας από τους 12 μέχρι τους 19 αιώνες και περιλαμβάνονται σε ολόκληρες αίθουσες που εκτίθονται έργα σπουδαίων καλλιτεχνών όπως του Ραφαήλ και του Καραβάτζιο. Υπάρχει επίσης μια μοναδική συλλογή θρησκευτικών εικόνων από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα.Η συλλογή της πινακοθήκης αρχικά στεγάστηκε στο διαμέρισμα του Βοργία εως ότου ο Πάπας Πίος ΙΑ΄ κατασκεύασε το κατάλληλο κτήριο με αρχιτέκτονα τον Λούκα Μπελτράμι. Το μουσείο αυτό διαθέτει αρκετούς διάσημους πίνακες ζωγραφικής του Τζιότο (Stefaneschi Triptych), του Ραφαήλ (Madonna of Foligno, Transfiguration), του Λεονάρντο Ντα Βίντσι  (St. Jerome in the Wilderness), του Καραβάτζιο (η Ταφή) και του Περουτζίνο (Παναγία με το Θείο Βρέφος).



ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ


Το Εθνολογικό Μουσείο της Ιεραποστολής ιδρύθηκε από τον Πίο ΣΤ΄ το 1926 και διαθέτει αντικείμενα της θρησκευτικής φύσης από τις τέσσερις γεωγραφικές περιοχές - Ασία, Ωκεανία, την Αφρική, και Αμερική. Περίπου 80.000 αντικείμενα συνθέτουν μία εντυπωσιακή έκθεση που κάνουν το μουσείο ενδιαφέρον. Οι μεγαλύτερες συλλογές του Μουσείου του Βατικανού είναι εκείνες με την αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή τέχνη. Μερικά από τα πιο διάσημα αντικείμενα τέχνης μπορούν να βρεθούν στο Pio-Clementine μουσείο, όπως το περίφημο το μαρμάρινο Σύμπλεγμα του Λαοκόοντα, ο «Αποξυόμενος» που είναι σωζόμενο ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο του αρχικού έργου του Λύσιππου και του Απόλλωνα του Μπελβεντέρε (Apollo del Belvedere).



ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

 Το μουσείο Θρησκευτικών έργων Σύγχρονης Τέχνης, που ιδρύθηκε από τον Πάπα Παύλου ΣΤ΄, το 1973 και που εκτείνεται σε 55 δωμάτια. Αποτελείται από περίπου 800 πίνακες, χαρακτικά και γλυπτά από 250 διεθνείς καλλιτέχνες.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ




 Το Χριστιανικό Μουσείο  εκθέτει ταπετσαρίες, κεραμικά, μινιατούρες και ψηφιδωτά.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

 Το Ιστορικό Μουσείο του Βατικανού, το οποίο προσφέρει μια συναρπαστική εικόνα της μακράς και ταραχώδης ιστορίας του Βατικανού.

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

ΜΟΥΣΕΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ 


  • ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΚΡΕΓΚΟΡΙΑΝΟΥ ΕΤΡΟΥΣΚΟΥ

Το μουσείο αυτό θεμελιώθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ’ το 1836. Αποτελείται από οχτώ αίθουσες με αντικείμενα του Ετρουσκικού πολιτισμού που προέκυψαν από αρχαιολογικές ανασκαφές. Μεταξύ αυτών είναι σαρκοφάγοι, βάζα και μπρούτζινα αγάλματα της αρχαίας Τυρρηνίας. 

  • ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

Ιδρύθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ’ και στεγάζει μεγάλη συλλογή αρχαίων Αιγυπτιακών κομματιών όπως πάπυρους, μούμιες ζώων και το γνωστό «Βιβλίο των Νεκρών».

  • ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΙΑΡΑΜΟΝΤΙ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

Ονομάστηκε προς τιμήν του Πάπα Πίου Ζ’ (κατά κόσμον Βαρνάβα Κιαραμόντι) που το ίδρυσε το 19ο αιώνα. Αποτελείται από μια μεγάλη αψιδωτή γκαλερί που στις πλευρές της έχει διάφορα αγάλματα, σαρκοφάγους και διαζώματα. Στη νέα αίθουσά του, το μουσείο φιλοξενεί το άγαλμα του Αύγουστου της Πρίμα Πόρτας, ενώ η Γκαλερί Λαπιδάρια (Galleria Lapidaria) διαθέτει πάνω από 3.000 μαρμάρινες επιγραφές και πινακίδια (η μεγαλύτερη του κόσμου), αλλά είναι ανοιχτή στο κοινό μόνο μετά από ειδική άδεια και για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

  • ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΙΟΥ-ΚΛΗΜΗ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

    Ο Πάπας Κλήμης ΙΔ΄ ίδρυσε το μουσείο αυτό το 1771 και αρχικά περιελάμβανε αναγεννησιακά και αρχαία έργα. Επεκτάθηκε επί διαδόχου του Πάπα Πίου του ΣΤ΄ και σήμερα διαθέτει αρχαία Ρωμαϊκά και Ελληνικά αγάλματα. Υπάρχουν συνολικά 54 γκαλερί, η τελευταία εκ των οποίων βρίσκεται εντός της Καπέλας Σιξτίνα και είναι διαχωρισμένο σε ενότητες όπως αυτές αφιερωμένες σε προτομές, σε πάσκες και σε αγάλματα. Αξιοσημείωτα εκθέματα είναι αυτά των πορφυρών σαρκοφάγων της Κωνστάντιας και της Ελένης, αδερφής και μητέρας του Μέγα Κωνσταντίνου, καθώς και το άγαλμα του Ηρακλή (στην αίθουσα-μινιατούρα του Πάνθεον).


    EΘΝΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ 








Πηγές: wikipedia.org, livepedia.org, trivago.gr, europa.eu, google.gr